etməsin. Hırçınlıq yox idi Əsmada. Qətiyyən. Sanki bu insanın bütün sinirlərini əməliyyatla çıxardıblar. Əsma təmkinlə addımlayarkən ətrafa baxır, ağaclara quşalara baxıb gülümsünürdü. Bu qız yaşda neçə olur olsun ağılda hələ də uşaq kimi idi. ən xırda şeydən belə özvq alırdı uşaqlar kimi. Bu dəfə ona görünmədən izləyirdim..düşündüm ki. Bəlkə ətrafa boylanıb məni axtarar. Əsma isə insanlara baxmadan addımlayırdı. Onun diqqətini daha çox çiçəklər, ağaclar, böcəklər və uşaqlar çəkirdi. Başını qaldırıb kiməsə baxdığını görmədim. Avtobusa minəndə pəncərə tərəfə əyləşdi. Arxadan minib mən də oturdum. Hələ də onu təqib etdiyimi görmürdü. Məhəlləyə girəndə də gizli gizli arxası ilə gedib iki mərtəbəli xudmani evə yaxınlaşdığını gördüm. Dönüb qapını örtəndə məni gördü. Donub qaldı yerində. Cəld ətrafa boylanıb kiminsə görüb görmədiyinə baxdı. Yenidən mənə baxan kimi səsimi çıxarmadan, o dodaqlardan oxuya bilir deyə “Sabah yenə gələcəm Əsma, hər gün gələcəm. mənimlə danışana qədər” demişdim.. bilmirdim o bunu oxuya bildi uzaqdan yoxsa yox, amma başı ilə yox işarəsini verməkdən və qorxu dolu gözlərlə mənə baxmağından məncə oxumuşdu. Yenə səssizcə ona sabah səhər gələcəyimi deyib