Hırçınlıq yox idi Esmada. Qetiyyen. Sanki bu insanın bütün sinirlerini emeliyyatla çıxardıblar. Esma temkinle addımlayarken etrafa baxır, ağaclara quşalara baxıb gülümsünürdü. Bu qız yaşda neçe olur olsun ağılda hele de uşaq kimi idi. en xırda şeyden bele özvq alırdı uşaqlar kimi. Bu defe ona görünmeden izleyirdim..düşündüm ki. Belke etrafa boylanıb meni axtarar. Esma ise insanlara baxmadan addımlayırdı. Onun diqqetini daha çox çiçekler, ağaclar, böcekler ve uşaqlar çekirdi. Başını qaldırıb kimese baxdığını görmedim. Avtobusa minende pencere terefe eyleşdi. Arxadan minib men de oturdum. Hele de onu teqib etdiyimi görmürdü. Mehelleye girende de gizli gizli arxası ile gedib iki mertebeli xudmani eve yaxınlaşdığını gördüm. Dönüb qapını örtende meni gördü. Donub qaldı yerinde. Celd etrafa boylanıb kiminse görüb görmediyine baxdı. Yeniden mene baxan kimi sesimi çıxarmadan, o dodaqlardan oxuya bilir deye “Sabah yene gelecem Esma, her gün gelecem. menimle danışana qeder” demişdim.. bilmirdim o bunu oxuya bildi uzaqdan yoxsa yox, amma başı ile yox işaresini vermekden ve qorxu dolu gözlerle mene baxmağından mence oxumuşdu. Yene sessizce ona sabah seher geleceyimi deyib getmişdim. 

<< 1 ... 4 5 [6]