var düşünəcəkdim ki, ətrafa baxanda mənim onların oynadığı küçədə olduğumu gördüm. Hə, ayaqlarım məni mərkəzin önünə gətirmişdi. Əsma çıxmalıydı bir azdan.. çıxdı da.. yenə o ağ libas.. bu dəfə boynunda qırmızı şərfi var idi.. ipək.. o addımladıqca təmkinlə küləkdən yüngülsə əsən.. özü kimi incə zərif.. həyəcanlandımmı? Yox... sadəcə utandım. Bu insanı öz xəyallarımda çirkləndirdiyim üçün utandım... getmək istəyirdim ki, məni gördü.. uzaqdan dayanıb baxmağa başladı.. elə mən də.. nə qədər müddət elə dayandıq bilmirəm. Artıq getmək istəyirdim. Ötən gecəni xatırladıqca qızı görmək istəmirdim.. utanırdım özümdən, hətta iyrənirdim. O isə məsum məsum baxırdı.. niyə? Niyə bu qədər sakit və təmkinlisən. Hirslən, qəzəblən, kinin çıxart, reaksiya ver nəyəsə.. isti baxışlarla adamı buz heykələ döndərir bu qız. Başını aşağı salıb yoluna davam etdi.. mən də onun arxası ilə. Düz qapısına qədər getdim.. içəri keçəndə dönüb qapını bağlayarkən yenə eləcə baxdı.. bu dəfə üzündə kiçik bir təbəssüm qondu.. Yox.. eləmə bunu.. Gülümsəmə mənə Əsma.. izn vermə yaxınlaşım..... Əsma qapını bağlayanda dərin nəfəs aldım. Sanki bayaqdan nəfəsimi tutmuşdum. Boğulurdum.. yox.. belə olmaz.. Əsma kitabı bağlanacaqdı.. bir dəfəlik... düşünəcəkdim. Onu beynimdən çıxartmağın yolunu