bu sözlər, sanki, bir güllə kimi xəstəyə və xəstənin yaxınlarına dəydi. Mənim üçün də gözlənilməz idi. Gözucu xəstənin yaxınlarına baxdım. Çox pərişan olmuşdular. Həkimin son sözlərini xəstə özü də eşitmişdi. Bir anlıq ölümü hiss etdi sanki. Gücünü toplayıb həkimin üzünə baxdı. Həkimin sifətindəki ciddiliyi gördü və vəziyyətin ciddi olduğunu anladı. Bütün ağırlığını buraxdı və aşağı çökdü. Bayaqdan onu Güclə saxlayan iki qadın da müvazinətlərini itirdilər və hərəsi bir yana oturdu. Ancaq xəstənin yaxınları ümidlərini hələ tam itirməmişdilər:
- Həkim, yəni heç ümid yoxdur? Bəlkə, nəsə edəsiniz.
- Artıq çox gecdir. Belə vəziyyətlərdə biz heç nə edə bilmirik. Nəsə etsək də, faydası olmayacaq. Hər halda xəstənin bir saat vaxtı qalıb. Ancaq yenə də xəstəni nəzarət altında saxlayacağıq.
Həkimin birsaatlıq diaqnozu hamımızı şoka salmışdı. Xəstənin gözlərinin içinə baxdım. Ölüm qorxusu iliklərinə qədər işləmişdi. Onun indi hansı hissləri keçirdiyini düşünməyə başladım. Ölümə bu qədər yaxınlaşmaq, məncə, çox ağır bir vəziyyət idi. Onun yerində olmaq, əlbəttə ki, çətindi. Görəsən o, hansı hissləri keçirirdi? Sonra düşündüm ki, əslində, hər birimiz ölümün birsaatlıq məsafəsinə gələcəyik. Ancaq o məsafənin nə zaman bizə yaxınlaşacağını bilmədiyimiz üçün biz narahat deyilik.
Bu cavan oğlanın durumu isə fərqli idi. O, bir saat sonra öləcəyini bilir. Bəlkə də, həmin vəziyyətdə o, dostlarını, yaxınlarını, doğmalarını düşünürdü. Bəlkə də, ölümdən sonrakı həyatı, qəbri, yəni bir saat sonra baş verəcəkləri gözlərinin önünə gətirirdi...
Digər tərəfdən, həyat davam edirdi. Palatalarda yatan xəstələrin yaxınları həkimlərdən nəsə soruşur, bu arada xəstəxanaya yeni xəstələr daxil olur, kimlərsə xəstəxanadan evinə buraxılır. Yəni həyat ölümlə iç-içə idi...
Xəstənin yaxınları ağlamaqda davam edirdilər. Yalvara-yalvara həkimdən ümidverici bir söz deməsini xahiş edirdilər. Ancaq həkim başını bulayırdı.
Bu vaxt onlara başqa bir həkim yaxınlaşdı və göz işarəsi ilə nə baş verdiyini