i soruşdu. Birinci həkim:
- İntihara cəhd edib. Xəstəxanaya isə gec çatdırılıb. Vəziyyəti ağırdır, dedi.
Həkimin ağzından çıxan sözlərə ən çox xəstənin özü qulaq asırdı. Görünən o idi ki, ölüm ilə üzləşmək onu bərk qorxutmuşdu. Titrək bir səslə həkimə tərəf doğruldu:
- Həkim, ölmək istəmirəm, yaşamaq istəyirəm. Məni xilas edin, yalvarıram.
Həkim isə, sanki, onu eşitmirdi, bəlkə də eşitmək belə istəmirdi. Ölümə bu qədər yaxın olan kimsəni daha əvvəl görməmişdim. Üstəlik, bu qədər də gənc. Xəyalən bir anlıq morqa getdim, bu cavanın cəsədini yardım... Düşünmək belə istəmirdim. Ölüm və həyatın, yaşamaq və ölməyin bu qədər iç-içə olduğunu, sanki, o anda dərk etdim.
Həkim oradan uzaqlaşdı. Mən də onun arxasınca getdim. Bir az da təcrübəsizliyimi büruzə verən bir üslubla:
- Həkim, xəstəyə bir tərəfdən sistem qoşub, digər tərəfdən də, sidikqovucularla onun qanını təmizliyə bilməzdik? - dedim.

Həkim dayandı və çevrilib düz gözlərimin içinə baxdı:
Qardaşım, görmürsənmi xəstə ölmək istəyir? Yaşlı insanlar belə, bir az daha uzun yaşamaq istəyərkən, bu gənc oğlan ölümü dadmaq üçün intihara cəhd edib. Madam ölmək istəyir, biz niyə onu xilas edək ki?! İmkan verək, bir müddət öz istəyi ilə baş-başa qalsın, ölümün nə demək olduğunu anlasın, həyatın Allahın bizə verdiyi ən böyük nemətlərdən olduğunu anlasın, yaşamağın, ailəsinin dəyərini başa düşsün, ölümü və ondan sonrakı həyatı düşünsün...

Təəccübdən donub qalmışdım. Sonra isə həkim məni bir qədər də təəccübləndirəcək şəkildə qəhqəhə çəkdi və dedi:
- Yoxsa, sən də onun öləcəyinə inandın?
- Necə yəni? Xəstə ölməyəcək bəyəm?
Həkim xəstənin içdiyi dərmanların qutularını mənə uzatdı. Qutuların üzərlərində vitamin həbi, öskürəkkəsici kimi sözlər yazılmışdı... (Yaşanmış