İşimə yeni başlamağın həm ləzzətini, həm də həyəcanını yaşayırdım. Xüsusilə də, ?həkim? xitabına öyrəşməyə çalışırdım
Təcili tibbi yardım xidmətində işə yenicə düzəlmişdim. İşimə yeni başlamağın həm ləzzətini, həm də həyəcanını yaşayırdım. Xüsusilə də, ?həkim? xitabına öyrəşməyə çalışırdım. Bütün böyük xəstəxanaların təcili yardım şöbəsində olduğu kimi, burada da qaynar iş qrafikimiz vardı. Təcrübəli həkimlərin yanında mənə çox iş düşməsə də, mən öz işimi daha dərindən öyrənmək və təcrübi biliklərimi artırmaq üçün hər işdə yaxından iştirak etməyə cəhd göstərirdim...
Gecə saat 1 idi. İki qadın qollarından tutduqları 16-17 yaşlı bir cavan oğlanı xəstəxananın qapısına doğru gətirirdilər. Onların arxasınca isə təngnəfəs halda yaşlı bir kişi gəlirdi. Oğlanın atası olduğu bəlli idi. ?Oğlumu xilas edin?, - deyə yalvarırdı.
Yorğun halda kresloda yarıyuxulu vəziyyətdə oturmuş növbətçi həkim dərhal yerindən qalxdı. Tibb bacıları gələnləri qarşılayıb, onları müayinə otağına dəvət etdi. Təbii ki, mən adətim üzrə onların yanında idim. Yaşlı ata danışmağa davam edirdi:
- Həkim, oğlum intihar etmək üçün çoxlu dərman içib. Anası bundan xəbər tutan kimi çox gecikdirmədən xəstəxanaya gətirdik.
- İçdiyi dərmanlar yanınızdadır?
Yaşlı adam cəld əlini cibinə saldı və bir neçə dərman qutusu çıxarıb, həkimə uzatdı:
- Bu həbdən 10-15 dənə idi, bundan təxminən 10 dənə, bundan isə 3-5 dənə...
Həkim dərman qutularına diqqətlə baxdıqdan sonra soruşdu:
- Dərmanları nə vaxt içib?
- İki saat olar.
Həkim bu cavabı aldıqdan sonra yenidən dərman qutularına baxmağa başladı. Çox arxayın bir şəkildə ayaq üstdə çətinliklə dayanan dəliqanlıya baxdı və başını buladı. Mən isə fikirləşirdim ki, həkim dərhal xəstənin mədəsini yumağa başlayacaq. Ancaq zənnimdə yanılmışdım. Həkim heç nə demirdi. Səssizlik nigaran atanın sualı ilə pozuldu:
- Nə edə bilərik, həkim?
Həkim isə soyuqqanlı bir şəkildə:
- Hmm. Heyif, çox heyif. Artıq gecdir. Bizim əlimizdən gələn bir şey yoxdur.
Həkimin ağzından çıxan