bu sözler, sanki, bir gülle kimi xesteye ve xestenin yaxınlarına deydi. Menim üçün de gözlenilmez idi. Gözucu xestenin yaxınlarına baxdım. Çox perişan olmuşdular. Hekimin son sözlerini xeste özü de eşitmişdi. Bir anlıq ölümü hiss etdi sanki. Gücünü toplayıb hekimin üzüne baxdı. Hekimin sifetindeki ciddiliyi gördü ve veziyyetin ciddi olduğunu anladı. Bütün ağırlığını buraxdı ve aşağı çökdü. Bayaqdan onu Gücle saxlayan iki qadın da müvazinetlerini itirdiler ve heresi bir yana oturdu. Ancaq xestenin yaxınları ümidlerini hele tam itirmemişdiler:
- Hekim, yeni heç ümid yoxdur? Belke, nese edesiniz.
- Artıq çox gecdir. Bele veziyyetlerde biz heç ne ede bilmirik. Nese etsek de, faydası olmayacaq. Her halda xestenin bir saat vaxtı qalıb. Ancaq yene de xesteni nezaret altında saxlayacağıq.
Hekimin birsaatlıq diaqnozu hamımızı şoka salmışdı. Xestenin gözlerinin içine baxdım. Ölüm qorxusu iliklerine qeder işlemişdi. Onun indi hansı hissleri keçirdiyini düşünmeye başladım. Ölüme bu qeder yaxınlaşmaq, mence, çox ağır bir veziyyet idi. Onun yerinde olmaq, elbette ki, çetindi. Göresen o, hansı hissleri keçirirdi? Sonra düşündüm ki, eslinde, her birimiz ölümün birsaatlıq mesafesine geleceyik. Ancaq o mesafenin ne zaman bize yaxınlaşacağını bilmediyimiz üçün biz narahat deyilik.
Bu cavan oğlanın durumu ise ferqli idi. O, bir saat sonra öleceyini bilir. Belke de, hemin veziyyetde o, dostlarını, yaxınlarını, doğmalarını düşünürdü. Belke de, ölümden sonrakı heyatı, qebri, yeni bir saat sonra baş verecekleri gözlerinin önüne getirirdi...
Diger terefden, heyat davam edirdi. Palatalarda yatan xestelerin yaxınları hekimlerden nese soruşur, bu arada xestexanaya yeni xesteler daxil olur, kimlerse xestexanadan evine buraxılır. Yeni heyat ölümle iç-içe idi...
Xestenin yaxınları ağlamaqda davam edirdiler. Yalvara-yalvara hekimden ümidverici bir söz demesini xahiş edirdiler. Ancaq hekim başını bulayırdı.
Bu vaxt onlara başqa bir hekim yaxınlaşdı ve göz işaresi ile ne baş verdiyini
»Sizden Gelenler
»Oxu zalına keç