soruşdu. Birinci hekim:
- İntihara cehd edib. Xestexanaya ise gec çatdırılıb. Veziyyeti ağırdır, dedi.
Hekimin ağzından çıxan sözlere en çox xestenin özü qulaq asırdı. Görünen o idi ki, ölüm ile üzleşmek onu berk qorxutmuşdu. Titrek bir sesle hekime teref doğruldu:
- Hekim, ölmek istemirem, yaşamaq isteyirem. Meni xilas edin, yalvarıram.
Hekim ise, sanki, onu eşitmirdi, belke de eşitmek bele istemirdi. Ölüme bu qeder yaxın olan kimseni daha evvel görmemişdim. Üstelik, bu qeder de genc. Xeyalen bir anlıq morqa getdim, bu cavanın cesedini yardım... Düşünmek bele istemirdim. Ölüm ve heyatın, yaşamaq ve ölmeyin bu qeder iç-içe olduğunu, sanki, o anda derk etdim.
Hekim oradan uzaqlaşdı. Men de onun arxasınca getdim. Bir az da tecrübesizliyimi büruze veren bir üslubla:
- Hekim, xesteye bir terefden sistem qoşub, diger terefden de, sidikqovucularla onun qanını temizliye bilmezdik? - dedim.
Hekim dayandı ve çevrilib düz gözlerimin içine baxdı:
Qardaşım, görmürsenmi xeste ölmek isteyir? Yaşlı insanlar bele, bir az daha uzun yaşamaq isteyerken, bu genc oğlan ölümü dadmaq üçün intihara cehd edib. Madam ölmek isteyir, biz niye onu xilas edek ki?! İmkan verek, bir müddet öz isteyi ile baş-başa qalsın, ölümün ne demek olduğunu anlasın, heyatın Allahın bize verdiyi en böyük nemetlerden olduğunu anlasın, yaşamağın, ailesinin deyerini başa düşsün, ölümü ve ondan sonrakı heyatı düşünsün...
Teeccübden donub qalmışdım. Sonra ise hekim meni bir qeder de teeccüblendirecek şekilde qehqehe çekdi ve dedi:
- Yoxsa, sen de onun öleceyine inandın?
- Nece yeni? Xeste ölmeyecek beyem?
Hekim xestenin içdiyi dermanların qutularını mene uzatdı. Qutuların üzerlerinde vitamin hebi, öskürekkesici kimi sözler yazılmışdı... (Yaşanmış hadise)
»Sizden Gelenler
»Oxu zalına keç