daha çətindir. Hisslər səni boğsa belə ağlını başından almasına icazə verməməlisən, şərəfini qoruyub dostunu seçməlisən. Dost tərəfindən vurulan zərbə ən ağrılı olanı və unudulmayanıdır... Hisslər keçicidir, bizə əbədi qalacaq olan DOSTLUQDUR...

Müasir zamanımızda hər cür hallarla rastlaşmağa artıq alışmışıq. Bu hallardan biri də sevdiyin qızın yaxud oğlanın, rəfiqəsinə, dostuna aşiq olmasıdır. Bu nə zaman baş verir? Bəzən bunu qisas almaq üçün, bəzən isə sevdiyi insanda çatışmamazlıqları gördükləri və o çatışmamazlıqların rəfiqəsində və yaxud dostunda kifayət qədəri ilə olması bu addımı atmaqda bir təkan olur. Bu hadisə baş verən zaman zaman bir insan həqiqətəndə çıxılmaz vəziyyətdə qalır. Bu: Rəfiqə və Dostdur.
Məncə insan həqiqətəndə sevirsə, gözü sevdiyin qızım rəfiqəsinə, sevdiyi oğlanın dostuna baxmaz. Bunu qisas almaq niyyəti ilə edənlər isə sadəcə özlərini gözdən salıb, bəlkədə həyatlarında olan həqiqi sevgini itirirlər. Unutmaq lazım deyildir ki, itirlilənləri yenidən qaytarmaq qeyri mümkündür. Düşünün, Yenidən anadan ola bilərsinizmi? Təbii ki, YOX!

Hər ikisinə pak, əvəzedilməz duyğularını bildirirsən, onlara tam güvənirsən. Rəfiqə o sənə nə qədər yaxındır? Bəlkə də eyni hissi, eyni həyəcanı, eyni alovu, eyni titrəşimi hiss etmiş olursunuz. Ancaq sən ondan xəbərdar deyilsən ki...

Hardan biləsən ki, bu ülvi hisslər yarpaq qırıntıları kimi yerə töküləcək və sən yalnız başına onları yığmalı olacaqsan! Günah kimdədir?- deyə düşünürsən ... sənin güvənində yoxsa onların xəyanətində?

Düşüncələrinlə baş-başa qalırsan, yalnız yorulursan. Qaranlıq -sonda işığı belə çətinliklə görə biləcəyin yola düşmüş olursan. Nəticədə:

Güvən- o hissi itirmiş olursan.

Xatirələr-tamamilə silmiş olursan...

Sevgi-o hissə yad yanaşmış olursan..

Xəyanət- nə qədər acı, iztirablı imiş-deyə düşünürsən...

Öz-özünə ünvanladığın yalnız bir sual qalır, hansı ki, cavabını belə tapmaqda çətinlik çəkirsən: Nə üçün?!

Ən yaxın dostunuzun və yaxud rəfiqənizin