Bir qadını ağlatmaq çox çətin deyil . Qadınlar hər şeyə ağlaya bilərlər: bir filmə, bir mahnıya, bir yazıya... Yəni ən az kişilər qədər! Amma bir qadını ürəkdən ağlatmaq çox çətindir. Əgər bir qadın ürəkdən ağlayırsa, ağladan onun ürəyinə sahib olmuşdur. Amma o ürəyin dəyərini bilmir ağladan, gözünü belə qırpmadan tək-tək batırar iynələrini ürəyə! Və bu zaman böyük bir düyün qalır qadının boğazında. Udquna bilmir, nəfəs ala bilmir; çünki o böyük düyün canını çox ağrıdır. Gözləri bulanar qadının sonra. "Ağlamayacağam" deyər ürəyində. Amma göz yaşlarına mane ola bilməz. Çünki iynələrin bəziləri ürəyinə çatmışdır və iynələr batmaqdadır... Bu ağrıya nə qədər mane ola bilər ki bir qadın? İncə-incə axar yaşlar gözündən - əvvəl bir neçə damla, daha sonra isə bir yağış seli kimi... Və qadın ağlayar; həm də çox! Elə bilməyin ki, gedənə ağlayar qadın! Gedənin gedərkən qopartdığı yerdir onu ağladan, orada buraxdığı yaradır. O yaranın heç bağlanmayacağını, bağlansa belə yerinin qalacağını bilər qadın; ona görə ağlayar. Amma bilirsinizmi, ağlamaq qadınları yetkinləşdirər. Hər axan damla daha çox qadın edər qadınları.
Çünki hər damla bir dərsdir. Bəzən qadınlar ağladığı zaman çox insan "Ağlama, niyə ağlayırsan? Dəyməz onun üçün" deyərlər. Bilmədikləri üçün belə deyərlər. Çünki ürəkləri ağrayan qadınlar ağlamazlarsa, ölərlər. İçlərindəki zəhərdir onları öldürən! Ağlayaraq o zəhərdən xilas olar qadınlar, yaralarındakı irini təmizləyər! Çünki bilirlər ki, o irin təmizlənməzsə, yaraları iltihaba çevrilər. Halbuki, çevrilməməsi lazımdır. Ona görə də qadınlar çoxlu ağlayar. Zaman keçər sonra. Qadınlar özlərinə sarılmağı öyrənərlər. Ümid edirəm ki, öyrənərlər, yoxsa ruhları azğın yollara çarpar özünü. İtən ruhların doğru yolu tapması da yeni ağrılar deməkdir. Bunu bilər qadınlar, ona görə də axır-əvvəl öyrənərlər özlərinə sarılmağı...

Əslində çox ağlayan qadınlar bir çox şeydən imtina edən qadınlardır. Hər damla yetkinləşdirər qadınları, bəli, amma yetkinləşdikcə o avamca