z yaşları yanağından axırdı. Dodaqlarmla onları silmək istədiyimdə əsma başını aşağı salıb yavaşca hıçqırdı. Yazığım gəldi o anda ona. Bu qız mənə güvənmişdi. Mənsə onu...mənsə onu öz çirkli xəyalalrıma bulaşdırırdım. “Bağışla” deyə pıldayıb əllərimi çəkdim. Onu buraxan kimi ağır addımlarla getməyə başladı. Geriyə belə baxmırdı. Deyəsən özümə qarşı onda olan sevgini nifrətə çevirmişdim. Buna daha çox sevindim. Axır ki, Əsma mənə əsəbləşəcək o bapbalaca ağzından ağır sözlər çıxardaraq gözümdə ucaldığı məsum simanı yerə vuracaqdı..o isə geri dönüb məyus halda baxırdı.. 
- Bir daha gəlmə.. xahiş edirəm. Çıx get.. 
Olduqca sakit və təmkinlə dediyi sözlərdən sonra üz döndərib sürətlə addımladı. Dəli olacaqdım. Yenəmi yəmkinlik ilahi.. axı bu qız mələk deyil... bu qız insandır.. zəiflik, zəiflik, zəiflik... bu qədər yəni? İki üçü gün yenə eyni vaxtda getsəm də bu dəfə Əsma gözümə dəymirdi. Artıq bu gün 4 cü gündür ki, dərsə gəlmirdi.. 
- Zaur 
- Hə.. 
- Bura gəl....səndən bir şey xahiş edim? 
- Nə? 
- Get məktəbə Əsmanı soruş. Öyrən gör niyə gəlmir? 
- Esini? 
- Hə Esini... 
- Yaxşı.. 
Zaur balaca boy toppuş oğlan idi, qaçanda əcaib gülməli olurdu.. o toppuş yanaqlarından tutub dişləməmək üçün adam özünü zorla saxlayırdı. Beş dəqiqə sonra eyni şəkildə qaça qaça gəldi. 
- Nə oldu? 
- Ddeyir ki... 
Zaur tənginəfəs olduğundan danışa bilmirdi. Bu isə lap hövsələdən çıxardırdı məni. 
- Nə deyir? Tez de... 
- Öhööhö... 
- Dur dur... sakit ol. Nəfəs al tombulu.. az ye də.. bir balaca qaçan kimi tənginəfəs olursan.. 
- Mən tombulu deyiləm.. 
- Yaxşı yaxşı hirslənmə.. Hardadır Esi? 
- Daha gəlməyəcək. 
- Nə?! 
- Hə. Yerinə müəllimə götürüblr artıq.. 
- Eləmi? 
- Indi mən onu harda görəcəm bir də.. 
- Yekə kişisən ağlamaycaqsan ki...gələcək Əsma gələcək.. əminəm buna.. 
- Söz? 
- Söz.. 
Zaura söz verdim, amma niyə bilmirəm. Əsma daha gəlməyəcək.. bəlkə də mən də artıq onu sıxışdırmamalıyam.. rahat buraxmalıyam.. Əhəmiyyət vermədim desəm yalan olar.