n həyatımdan.. axı sən kimsən.....Əhvalım daha da korlanmışdı. Artıq nə duş almaq nə yemək yeməyə həvəsim qalmışdı. Yataqda gözümü tumub yatmağı arzuladım yenə o gəldi gözümün önünə. Ağ libasda. Yenə nazik saçlarını bir yerə toplamış mənə baxırdı. Məyus baxışlarla. Küləkdə sarafanı əsdirirdi.. beynim yenə dumanlanmışdı. Səhər gedib yenə mərkəzə baş çəkəcəkdim. Bəlkə gəlib..orada olmasa məhləsinə baş çəkəcəkdim. Bir dəfə də görüb gedəcəkdim....bir dəfəlik.. Səhər gözümü açanda artıq baş ağrılarım başlamışdı. Anam otağımda yerədağılan geyimlərimi yığırdı.. başımla yanaşı əlimin də ağırdığını hiss etdim. Dünənki kəsikdəndir deyə düşünərək əlimə baxdığımda ovcumda sıxdığım broşu gördüm yenə. Necə sıxmışdımsa əlimdə iz qoymuş artıq ağrıdırdı.. ayağa qalxıb Əsmanı görəməy gedəcəkdim. 
- Oğlum şəkilə baxdın? 
- Baxdım. 
- Necə oldu? Bəyəndin? 
- Yox.. 
- Necə yox.. gül kimi qızıdır da.. 
- Istəmirəm. Bəyənmədim. 
- Day denənə heç baxmamışam ki, bude.. necə qoymuşamsa elə də qalır. 
- Tələsirəm mən. Sonra danışarıq. 
- Qurban sənə bircə dəfə bax da.. əmisi qızı ilə çəkdirib şəkli bax. 
Anamın əlindəki şəkilə uzaqdan baxanda qanım dondu.. neçə vaxtdır yuxularımda gördüyüm ağ libaslı Əsmam şəkildən mənə baxıb gülümsünürdü.. həmin an qulaqlarım tutulmuşdu ürək döyüntülərimdən. Anam artıq nə danışırdı bilmirəm. Şəkli əlindən alıb yaxından baxdım. Hə səhv salmamışdım Əsma idi bu..sonuncu dəfə gördüyüm məyus baxışlar yox idi bu şəkildə. Ilk tanıdğım vaxtlarda olan məsum baxışlar və utancaqlıq vardı. Başımı anama tərəf qaldırdığımda nəsə danışdığını dodaqlarından görürdüm, amma ağlım dərk etmirdi.. şəkli cibimə qoyub evdən çıxmışdım. Bütün yol boyu düşündüm. Bəlkə elə doğrudan Əsma mənim üçün ən düzgün insan idi evlənmək üçün. Sakit, səssiz, səbirli....nə olsun ki, gözəlliyi yoxdur, qadın kimi mənə çox şey verə bilməzdi, amma sadiq ki qalacaqdı.. nə edirəmsə edim eləcə qəbul edəcəkdi.. mənə də lazım olan bu deyildi? Ağzı var dili yoxdur. Evə gec gəlsəm, içkili gəlsəm