hətta ona xəyanət belə etsəm bir dəfə də olsun səsini çıxartmayacaq... mən deyəsən lap eqoist olmuşam. Evlənmədən artıq Əsmaya xəyanət haqqında düşünürəm. Neynim mən də beləyəm. Belə...Mərkəzin qarşısına gələndə heç kimi görmədim. ətrafa boylanıb Zauru axtarsamda gözə dəymirdi. Məcbur özüm içəri keçib soruşacaqdım. Içəridə isə dəhlizi silən xadiməçidən başqa heç kəs yox idi. Dərs vaxtı olduğundan hamı məşğul idi. 
- Salam xala. 
- Aleykuma salam oğlum. 
- Mən Əsma adında bir müəlliməni axtarıram, tanıyırsınız onu? 
- Mənim Əsma balamı kim tanımır ki.. o buranın çiçəyidir.. 
Xala üzündə elə bir xoş ifadə ilə dedi ki, özümdən asılı olmadan qıcıqlandım. Niyə hər kəs bu qızı belə sevir.. 
- Hardadır o? 
- Neynirsən ki, oğlum? 
- Şey.. balaca qardaşımı onun yanına hazırlığa qoymaq istəyirdim. 
- Aaa yox gözəl oğlum, Əsma artıq buralara gəlmir. Ehh... 
- Niyə? Niyə çıxıb? 
- Çıxdığını bilirsən? 
- Şeyy.. daha əvvəl də soruşmuşdum elə demişdilər. Düşündüm bəlkə qayıdıb. 
- Yox mənim balam.. qayıtmayıb. Qoymazlar daha gəlsin. 
- Niyə? 
- Nə sən soruş nə mən deyim. 
- Axı nə olub? 
- Oğlum sən qardaşına başqa müəllimə tap. Əsma daha buralara gəlməz 
Xala əlindəki vedrə iləsözünü deyib uzaqlaşdı.. anlamadım niyə elə dedi. Mən Əsmanın məndən qaçdığı üçün bir neçə gün gəlməyəcəyini zənn edərkən Əsma doğrudan çıxmışdı. Məhlələrinə gedib evin ətrafında dolanmağa başladım. Siqaretimi çıxarıb çəkərək telefonu qulağımda qoydum ki, danışdığmı düşünsünlər. Kimisə gözlədiyimdən şübhə edən olmasın. Amma evə nə girən var idi nə çıxan.. bir saardan çox idi ətrafda dolanırdım. Və birdən...birdən Əsmanı gördüm.. pəncərəni açıb döşəkçəni çırpırdı.. o solğun sima daha da solmuş, arıq bədəni daha da balacalaşmışdı.. gözlərini altı qaralmışdı. Məni görəndə döşəkçəsi əlindən düşdü. Həyəcanla geri çəkilib pəncərəni bağladı. Telefonun çalmağına mən də gözümü pəncərədən çəkdim. Anam idi zəng edən. Gah telefona gah pəncərəyə baxıb bir anlıq düşündüm.. Sonradan telefonu qulağıma