gördüyüm müddətdə hələ bir dəfə nə qolu qısa nə dizdən yuxarı nə hündür ayaqqabı geyindiyini görməmişdim. Budur evin qarşısında idik. Hə indi hər normal insan kimi həyəcan yaranmışdı. Əsmanı hər zaman yola saldığım divarıarxasında qaldığım evin içinə girirdim. Ev olduqca böyük idi. Bu qədər zənginlik içində Əsmanın belə sadə qalması təqdirə layiq idi həqiqətən. Ona baxan imkanlı olduğunu deməz heç vaxt. Demək ki, qazandığım pullar da cibimdə qalacaq. Ailə bizi isti qarşıladı.. Əsmanın atası da balaca boy idi. Hər halda ona oxşamışdı.. anasından isə heç nə almamışdı. Bizi qonaq otağına dəvət edib özləri də əyləşdi. Adəti üzrə hal əgval tutdular. Bir birilərinin işlərini sopruşdular. Mənsə ətrafa göz gəzdirirdim. Ailə şəkilləri çox yox idi otaqda.. Əsmanın dünyası demək ki, buraymış.. maraqlı idi mənə, onun yaşam tərzi.. ola bilməz ki o bu qədər maraqsız bir insan olsun. Yəqin ki onun maraq dairəsinə nəsə daxildir. Bəlkə tikir, bəlkə toxuyur, ya elə əsl ev xanımları kimi sadəcə bu otaqları yığışdırır. O balaca əlləri ilə silib təmizləyir buraları.. qeyri ixtiyari əlimi oturduğum divana sürtdüm.. bəlkə də burda uzanıb kitab oxuyur.. görəsən neynirdi Əsma boş vaxtlarında.. bəlkə də boş boş otururdu... 
- Əsma, qızım çay gətir qonaqlarımıza.. 
Hə, indi ürətim əsdi.. görək Əsma xanımın üzündəki təəccüb qalıbmı hələ də.. kədərin yeri sevincdirmir. Gözümü qapıya dikmişdim.. Əsma isə gəlmək bilmirdi. Haradasa beç dəqiqə keçmişdi ki, evin xanımı ayağa qalxıb,” mən bir mətbəxə baxım gəlirəm” dedi. Məni gülmək tutmuşdu. Əsma həyəcandan oralarda özündən getmiş olmasın. Bəlkə də stəkanlar onun balaca nazik biləkləri üçün həddən ziyadə ağır idi.. dağıdar deyə qorxurdu götürməyə. Bir dəqiqə sonra qadın qayıdıb yerinə əyləşdi.. böyüklər yenə danışırdı. Mənsə gözümü qapıya dikmişdim. Budur Əsma gəldi.. gördüyüm Əsmadan əsər əlamət qalmamışdı. Qızın arıqlılqdan çiyinləri qabağa əyilmiş, gözlərini altı qap qara olmuşdu.. əllərində tutduğu məcməyi əsirdi.. içəri girib heç kimin