Tələbələrdən biri tərki-dünya (özünə qapılaraq,
hamıdan qaçıb bir yerdə ibadətlə məşğul olmaq)
olub, bir küncə çəkilib ibadət edir, ağlamaq və
Allaha yalvarmaqla məşğul olur. Onun bu qədər ifrat
dərəcədə ağlayıb-sızlamasına, nalə çəkməsinə razı
olmayan ustadı ona yaxınlaşır və soruşur:
- Niyə bu qədər narahatsan, bu qədər ah-nalə
çəkirsən?
- Allah günahlarımı bağışlayıb, mənə bol lütf və
mərhəmət əta etsin.
Bu cavabın müqabilində ustad ondan soruşur:
- Əgər bir toyuğu bəsləyib böyüdürsənsə, bunda
hədəf nədir?
- Yumurtasından və ətindən faydalanmaq.
- O, toyuq ah-nalə çəksə və yalvararsa ki, onu
kəsməyəsən, niyyətidən dönərsənmi?
- Doğrusu, yox. Toyuğu bəsləməkdə başqa bir hədəf
düşünə bilmirəm.
- Əgər bu toyuq sənin üçün qızıl yumurtalar
verməyə başsa necə? Yenə də toyuğu kəsərsənmi?
- Heç vaxt ustad! Qızıl yumurtalar daha çox dərdimə
dəyəcəyi üçün toyuğu kəsmərəm.
- Elə isə sən də Allahın üçün bu cür ol! Çalış
cismindən, dərindən, sümüyündən daha dəyərli
olasan! Çalış Allah üçün, insanlar üçün, kainat üçün
faydalı və dəyərli olasan ki, sənin bu dəyərliliyin
Allahın lütfünə və mərhəmətinə səbəb olsun. Allah
tərki-dünya olmağımızı istəmir, bu qədər bizdən
hərəkətli olmağımızı, inkişaf etməyimizi və dəyərli
olmağımızı istəyir.