edirəm, buraxın məni.. 
- Qorxma.. sənə zərər gəlməz.. 
- Görəcəklər buraxın.. 
- Heç kim görməyəcək Əsma.. 
O qədər saf idi ki, onu həmin anda gizlətmək istədim. Heç kim incitməsin, heç kim baxmasın, heç kim zərər verməsin deyə.. Amam fərqində deyildim ki, onu incidən mənəm.. 
- Niyə bu qədər safsan Əsma.. 
- Cavad bəy.. 
- Adımı səndən eşitmək qəribədir.. 
- Buraxın yalvarıram sizə.. 
- Əsma.. 
Onun dodaqlarına yenə öpüş qondurmaq istədim. Bu dəfə fərqli idi hər şey. Bu dəfə məni cəzb edirdi qarşımdakı qız. Ağlamaqdan o nazik dodaqları belə şişmişdi.. mən onu öpmək istəyərkən o əni itələdi.. o qədər zəif idi ki, itələmiy ilə yerə yıxıldı. 
- Əsma 
- Toxunmayın.. siz nişanlısınız. Mənim əmim qızı Səidəylə ailə quracaqsınız. 
- Amma mən.. 
- Daha mən sizə qardaş deyəcəm.. 
- Yox yox Əsma.. 
- Sağolun. 
- Yerdən qalxıb qaçaraq uzaqlaşdı.. qara libası bütün toz olmuşdu. Təmizləmədən evə qaçırdı. Onun arxası ilə evə gəldim. Başımda tüklərim qabardı .. nə qardaşı.. bu qız mənə qardaş deyəcəkdi.. yox heç vaxt.. içəri girdiyimdə Nailə xanımı gördüm. əsmanın qolundan tutub pillələri enirdi sürətlə . 
- Az sənə demədim qəbirsanlıqdan gəlib bəddiyi tökmə bura.. 
- Bağışlayın xala mən.. 
- Zəhrimar bağışla gir padvala çıxma ordan.. məclis bitəndə çıxarsan. 
Nailə onu qolundan tutub elə dartırdı ki, ürəyim ağırdı sanki Əsmanın nazik qolu onun əlində qalacaqdı. Addım atdım. Amma heç nə deyə bilmədən sadəcə geri çəkilib izlədim. əsmanı padvala elə itlədi ki, elə bil əyşanı tulladı. Padvalın qapısını bağlamaq üçün kənara keçdiyində onu yerə yıxılan gördüm.. o an düşündüm.. bəlkə hər şeyi burda bitirim. Onun qolundan tutum və kiminsə onu incitməyinə icazə verməyim. Amma edə bilmədim. Etmədim... içəri girəndə səidə nə qədər sifət eləsə də əhəmiyyət vermədim. Guya məndən küsməsi çox vecimə idi.. nişan bitən kimi evə gəlib özümü yatağa atdım. Mən bu qədər qərarsız olmamışdım heç vaxt. Indi isə.. indi isə nə edəcəyimi bilmirəm. gözümün önündə Əsmanı incidirlər