r mənsə sadəcə seyr edirəm. telefonuma gələn mesaja əlimi atıb onu götürdüm Səidədən idi “bu gün xətrimə dəydin” yazmışdı. əhəmiyyət verməyib telefonu kənara qoydum. Sonra yenə mesaj gəldi. “Amma bu günki həyəcanına verirəm. unudaq olanları.. artıq nişanlıyıq.. nişanlım mənim” heç nə yazmayıb telefonun səsini aldım və yuxuladım. Səhər telefona baxanda saysız hesabsız zənglər və mesajlar gördüm. Sahib və Səidədən idi. Səidəni yığıb dünənə tez yatdığımı mesajları görmədiyimi dedim. Bu gün görüşmək istədiyini deyincə razılaşdım. Görüşmüşdük də. Səidə dayanmadan danışır məndə ona xoş olsun deyə yalandan tbəssüm edirdim. axşama kimi birlikdəydik. Taksi ilə evə gəlib çatdığımızda mən də düşdüm. 
- Sən gərək düşməzdin. Bütün günü yorulmusan 
- Eybi yox 
- Cavad.. 
- Hə.. 
- Mən çox xoşbəxtəm.. 
- Get, evdəkilər narahat olar. 
Səidə dönüb gedəcəkdi ki, onu saxladım. Güriyə döndüyündə üzmə olduqca gözəl bir təbəsümlə baxdı.. Səidə doğrudan gözəl qız idi. gülərüz, mehriban. Onu özümə tərəf sıxıb belindən tutdum 
- Cavad görən olar. 
Öpmüşdüm onu.. olduqca ehtirasla, istəklə.. qarşılıq vermirdi, amma etriaz da etmirdi.. ondan yavaşaca aralanan kimi “gedim. Görən olar” deyə pıçıldadı. Çəkildiyimdə utanaraq evə girmişdi. Elə mənim də üzümdə təbəssüm yaranmışdı. Amma yenə də qeyri ixtiyari başımı yuxarı qaldırıb Əsmanı gördüyüm pəncərəyə baxdım. Donub qaldım. Əsma ordaydı və düz mənə