Belke sabah deye bir şey yoxdursa...
Beli, yoxdursa heqiqeten...
Sonu olmayan bir nizam-(sızlıq) bugünümüzü möhürlüyürse.
Elece bir günden ibaretdirse ömrümüz.
Dünen...Dünenin ve sabahın bekaretine toxuna bilerikmi?
Dünen bize istediyi qeder bir neçe defe vurub, özünü üsteleye biler, qanunları çeyneye biler...
Neler etdikse, hamısını bezdirci şekilde, usanmaz bir böcek kimi boynumuzun kökünden her birini vızıldayar, durmadan. Böyük bir maqnit kimi özüne doğru çeker. Yapışarıq ona,sarılarıq, aldanarıq, boyun eyerik ona. İsteyerek ve ya niyyetsizce qaçmağa çalışarıq ondan, yene de hiss eletdirerik ona... Sadece ona.
Sözüne qulaq asdığımız höküm sahibi dünendirmi?!
Amma dünen deyilen şey bugün yoxdur!
Biz de dünende yox deyilikmi?
Ağır gelen de budur ki, özüne aid her anı tarixe hekk etmek isteyen insan oğlunun bunu esla bacara bilmeyecek olduğunu bilse de zamana imzasını derinden- derine qoymaq isteyinin seyinin heçden başqa bir yere yolunun düşmeyeceyi.
Elbette dünenin içindeyik, sübutlarımız da var...
Şekiller, videolar, kağızlarda yazılarımız, yanımızdakıların zehnine düşmüş qeydiyyatlarımız, kimlerinse qulaqlarında sesimiz, sevilenin kölgesi olmağa alovlanan bulanıq süretlerimiz. Şahidlerle sübutlar olmasa bir gün evvelce yaşadığımızı iddia bele ede bilmezdik.
Amma direnirem ki, dünen bitti!
Biz de dünende bittik.
Sabah...
ola bilmeme ehtimalı tük ürperdici...
"Sabah olmasa, ne ederem bes men?"
Beynin bütün boz hüceyreleri en kiçik bir qorxu, panika, narahatlıq anında bir- birine yapışdıqlarını belke de en qüvvetlice hiss etdire biler...
Ne ederem bes men?
İnsan bir an, tek bir an bunu düşündüyünde heyatın tam bir ana sıxlıqla bağlı olduğunu ele anlayar ki!
Heç bir dünenin qüdreti ile qarşılaşdırıla bilmez indi!
Bu an qeder gerçek ne ola biler?
Varsaq da eger bu yalnızca bugün üçün keçerlidir
Ve ne düşünürük, ne edirikse bu anı teyin ede biler. Bacara bilirikse eger biçimleye bilerikde.
Haraya doğru getdiyimizi anlaya bilmek üçün ayaq

[1] 2 3 >>