uclarımıza baxmaq kifayət deyilmi?
Topuqlar dünəndir... Heç bir zaman sabaha çevrilmiş olmadılar, olmayacaqlar da.
Əl çəkin dünəndən, insan arzu etdiyi kimi bir sabahı ayaqlarının basdığı yerdə xəyal edə bilər ancaq. Bütün dağıntıları, dünənin bütün acıları, hirsləri, itkiləri, ayıbları, hətta zəfər qışqırıqları bitti.
Hamısı keçmiş bir zamanda vardılar, indi yoxdular.
Unudun dünəni nə olar!
Nə böyük döyüşlər yaşadı öz qocamışlığı ilə bu dünya!
Nə dövlətlər yıxıldı, nə qanlar töküldü, nə çox göz yaşı axdı, hələ də axmaqda.
Bugün
Okeanlar quruyur, göz yaşlaı qurumur. Bugün bütün günlərdən dərs çıxarmaq zamanı...
İstədiyimiz ölçü ilə anlamaq və həyata keçirmək əlimizdə.
Bu sadəcə bizim əlimizdə, heç kimsənin deyil!
Hələ də ermənilərə qarşı içimizdə hirs daşıyırıqsa, hansısa bir intiqam uğruna atılan bombaların altında günahsız insanlar, körpələr ağlayırsa, işgəncə görürsə bugün biz ölümün içində yaşayır sayılmırıqmı?
"Qana qan, gözə göz" deyə yaşayırıqsa, bugünümüzü, nə qanımız, nə də gözlərimiz var- deməkdir artıq.
Bugün var gücümüzlə "Birdən olmazsaq sabah?" deməli deyilikmi?
Amma...
Bəs sabah deyə bir şey varsa...
Dünəndən bugünə dönən ayaqlarımızın ucu hara getsin?
Barmaqlarımızın ucuna deyil, topuqlarımızın istiqamətinəmi dönsün gözlərimiz?
Gözü arxada olmayan heç bir canlı. Gözlərimiz irəliyə baxa bilər sadəcə, sağa- sola da dönə bilər, amma heç bir perspektiv geriyə dönük çəkilə bilməz ki!
İnsanın insan olmaqdan başqa anlayacağı heç bir şey yox. Hər birimiz həqiqəti dərk etməklə biçimləndirilmişik. Və bunun üçün də sınaqlardan keçərik- pulla, eşqlə, döyüşlə, nəfslə, qürurla.
Kimin nədirsə dərsi, onunla yeriyər durar. Həqiqət yolunda, tərk etməsi lazım olanı kürəyində daşıyaraq.
Nəyin yükü ilə dolu olduğumuzu anlayarsaq əgər, dincliyə qovuşacaq olan ruhumuzun əsarətindən xilas ola bilərik- hələlik.
Sabah varsa əgər, xəyal etdiyimiz kimi olmasın?
Necə bir sabah diləyirik, vacib olan budur.
5 yaşındakı bir uşağın ibtidai sinif yoldaşını