uclarımıza baxmaq kifayet deyilmi?
Topuqlar dünendir... Heç bir zaman sabaha çevrilmiş olmadılar, olmayacaqlar da.
El çekin dünenden, insan arzu etdiyi kimi bir sabahı ayaqlarının basdığı yerde xeyal ede biler ancaq. Bütün dağıntıları, dünenin bütün acıları, hirsleri, itkileri, ayıbları, hetta zefer qışqırıqları bitti.
Hamısı keçmiş bir zamanda vardılar, indi yoxdular.
Unudun düneni ne olar!
Ne böyük döyüşler yaşadı öz qocamışlığı ile bu dünya!
Ne dövletler yıxıldı, ne qanlar töküldü, ne çox göz yaşı axdı, hele de axmaqda.
Bugün
Okeanlar quruyur, göz yaşlaı qurumur. Bugün bütün günlerden ders çıxarmaq zamanı...
İstediyimiz ölçü ile anlamaq ve heyata keçirmek elimizde.
Bu sadece bizim elimizde, heç kimsenin deyil!
Hele de ermenilere qarşı içimizde hirs daşıyırıqsa, hansısa bir intiqam uğruna atılan bombaların altında günahsız insanlar, körpeler ağlayırsa, işgence görürse bugün biz ölümün içinde yaşayır sayılmırıqmı?
"Qana qan, göze göz" deye yaşayırıqsa, bugünümüzü, ne qanımız, ne de gözlerimiz var- demekdir artıq.
Bugün var gücümüzle "Birden olmazsaq sabah?" demeli deyilikmi?
Amma...
Bes sabah deye bir şey varsa...
Dünenden bugüne dönen ayaqlarımızın ucu hara getsin?
Barmaqlarımızın ucuna deyil, topuqlarımızın istiqametinemi dönsün gözlerimiz?
Gözü arxada olmayan heç bir canlı. Gözlerimiz ireliye baxa biler sadece, sağa- sola da döne biler, amma heç bir perspektiv geriye dönük çekile bilmez ki!
İnsanın insan olmaqdan başqa anlayacağı heç bir şey yox. Her birimiz heqiqeti derk etmekle biçimlendirilmişik. Ve bunun üçün de sınaqlardan keçerik- pulla, eşqle, döyüşle, nefsle, qürurla.
Kimin nedirse dersi, onunla yeriyer durar. Heqiqet yolunda, terk etmesi lazım olanı küreyinde daşıyaraq.
Neyin yükü ile dolu olduğumuzu anlayarsaq eger, dincliye qovuşacaq olan ruhumuzun esaretinden xilas ola bilerik- helelik.
Sabah varsa eger, xeyal etdiyimiz kimi olmasın?
Nece bir sabah dileyirik, vacib olan budur.
5 yaşındakı bir uşağın ibtidai sinif yoldaşını

<< 1 [2] 3 >>