Bəlkə sabah deyə bir şey yoxdursa...
Bəli, yoxdursa həqiqətən...
Sonu olmayan bir nizam-(sızlıq) bugünümüzü möhürlüyürsə.
Eləcə bir gündən ibarətdirsə ömrümüz.
Dünən...Dünənin və sabahın bəkarətinə toxuna bilərikmi?
Dünən bizə istədiyi qədər bir neçə dəfə vurub, özünü üstələyə bilər, qanunları çeynəyə bilər...
Nələr etdiksə, hamısını bezdirci şəkildə, usanmaz bir böcək kimi boynumuzun kökündən hər birini vızıldayar, durmadan. Böyük bir maqnit kimi özünə doğru çəkər. Yapışarıq ona,sarılarıq, aldanarıq, boyun əyərik ona. İstəyərək və ya niyyətsizcə qaçmağa çalışarıq ondan, yenə də hiss elətdirərik ona... Sadəcə ona.
Sözünə qulaq asdığımız höküm sahibi dünəndirmi?!
Amma dünən deyilən şey bugün yoxdur!
Biz də dünəndə yox deyilikmi?
Ağır gələn də budur ki, özünə aid hər anı tarixə həkk etmək istəyən insan oğlunun bunu əsla bacara bilməyəcək olduğunu bilsə də zamana imzasını dərindən- dərinə qoymaq istəyinin səyinin heçdən başqa bir yerə yolunun düşməyəcəyi.
Əlbəttə dünənin içindəyik, sübutlarımız da var...
Şəkillər, videolar, kağızlarda yazılarımız, yanımızdakıların zehninə düşmüş qeydiyyatlarımız, kimlərinsə qulaqlarında səsimiz, sevilənin kölgəsi olmağa alovlanan bulanıq sürətlərimiz. Şahidlərlə sübutlar olmasa bir gün əvvəlcə yaşadığımızı iddia belə edə bilməzdik.
Amma dirənirəm ki, dünən bitti!
Biz də dünəndə bittik.
Sabah...
ola bilməmə ehtimalı tük ürpərdici...
"Sabah olmasa, nə edərəm bəs mən?"
Beynin bütün boz hüceyrələri ən kiçik bir qorxu, panika, narahatlıq anında bir- birinə yapışdıqlarını bəlkə də ən qüvvətlicə hiss etdirə bilər...
Nə edərəm bəs mən?
İnsan bir an, tək bir an bunu düşündüyündə həyatın tam bir ana sıxlıqla bağlı olduğunu elə anlayar ki!
Heç bir dünənin qüdrəti ilə qarşılaşdırıla bilməz indi!
Bu an qədər gerçək nə ola bilər?
Varsaq da əgər bu yalnızca bugün üçün keçərlidir
Və nə düşünürük, nə ediriksə bu anı təyin edə bilər. Bacara biliriksə əgər biçimləyə bilərikdə.
Haraya doğru getdiyimizi anlaya bilmək üçün ayaq