Söyle unutmaq kime yaraşır?

Bilirem danışacaq heç bir şeyimiz qalmayıb. Paylaşacaq heç bir şeyimiz yoxdur.
Söyle unutmaq kime yaraşır??

Yene de üreyimden gücümün yetdiyi yere qeder sene seslenirem, seninle danışıram..

Bu gün sene qırğınlığımı gözlerim qarşısına getirdim. Sevgimi ovuclarımın arasına aldım ona sığınıram.
Cümleleri qısaltdım, gülüşlerim istenmeyen dodaqlardadır. Bu gün qelbimi dik tutmaq isteyirem. İmkansız olan her yuxuya inanmaq gelir içimden.
İçimdeki gözelliye inanıb-inanmamağı düşünmürem artıq!

Üşüyürem. Bu üşüme yalnızlıqdan gelir ve her terefimi sarır...

Arxalana bileceyim heş bir gözellik yoxdur, xatırlamaqdan bezmediyim xatirlerimden başqa.
İsinmek üçün onlara sığınıram

Menasız ve cavabsız suallarlar her zaman qarşımda dayanır. Amma men görmemeye çalışıram.....
Xeyallar uzaq kimi görünürdü, amma yaxın idi....

Düşüncelerim idi qürurlu olan xeyallarım ve sevgim deyil. Özümü aldatdığımı anladığım zaman ağlayırdım. Üreyindeki qadın men olmaq isterken üreyine sığınan ve tozlanacaq bir xatire oldum.

Layiq olmadıqların, artıq yeter dediklerin ve her şeyin olmaq isterken belke de heç bir şeyin oldun...
Söyle doğurdan da men senin neyin oldum??

Susqunluğun en böyük silahın idi. Susqunluğunla vurdun meni. En çox canımı acıdan unudulmaqdır....
Söyle unutmaq kime yaraşır?

Unudan sen olsan da, sene bele yaraşmır....
Görürsen men sene ve sevgiye xeyanet etmirem.
Menim qırğınlığım sevgiyedir.....