Söylə unutmaq kimə yaraşır?

Bilirəm danışacaq heç bir şeyimiz qalmayıb. Paylaşacaq heç bir şeyimiz yoxdur.
Söylə unutmaq kimə yaraşır??

Yenə də ürəyimdən gücümün yetdiyi yerə qədər sənə səslənirəm, səninlə danışıram..

Bu gün sənə qırğınlığımı gözlərim qarşısına gətirdim. Sevgimi ovuclarımın arasına aldım ona sığınıram.
Cümlələri qısaltdım, gülüşlərim istənməyən dodaqlardadır. Bu gün qəlbimi dik tutmaq istəyirəm. İmkansız olan hər yuxuya inanmaq gəlir içimdən.
İçimdəki gözəlliyə inanıb-inanmamağı düşünmürəm artıq!

Üşüyürəm. Bu üşümə yalnızlıqdan gəlir və hər tərəfimi sarır...

Arxalana biləcəyim heş bir gözəllik yoxdur, xatırlamaqdan bezmədiyim xatirlərimdən başqa.
İsinmək üçün onlara sığınıram

Mənasız və cavabsız suallarlar hər zaman qarşımda dayanır. Amma mən görməməyə çalışıram.....
Xəyallar uzaq kimi görünürdü, amma yaxın idi....

Düşüncələrim idi qürurlu olan xəyallarım və sevgim deyil. Özümü aldatdığımı anladığım zaman ağlayırdım. Ürəyindəki qadın mən olmaq istərkən ürəyinə sığınan və tozlanacaq bir xatirə oldum.

Layiq olmadıqların, artıq yetər dediklərin və hər şeyin olmaq istərkən bəlkə də heç bir şeyin oldun...
Söylə doğurdan da mən sənin nəyin oldum??

Susqunluğun ən böyük silahın idi. Susqunluğunla vurdun məni. Ən çox canımı acıdan unudulmaqdır....
Söylə unutmaq kimə yaraşır?

Unudan sən olsan da, sənə belə yaraşmır....
Görürsən mən sənə və sevgiyə xəyanət etmirəm.
Mənim qırğınlığım sevgiyədir.....