Unutmuşdum sevmeyi, sevilmeyi, aşiq olmağı...


Üreyimin qapıların bağlamışdım eşqe...

Ve çoxlu esger yerleşdirmişdim üreyimin qapısına...

Eşqin, sevginin içeri girmesini istemirdim...

Unutmuşdum seni sevirem cümlesinin menasını...

Çünki...

Men, o cümleni derk etmeyenlerden eşitmişdim...

Yalan sevdanı gerçek sanmışdım...

Minlerle yalanların içinde eşqi yaşadığımı düşünmüşdüm...

Qaranlıqlarımda tekliyin qoyununa buraxarken özümü, sen geldin heyatıma...

Qaranlıq gecelerime bir işıq oldun sen...

Heyatımdakı bütün qara rengler seninle birlikde canlı renglere çevrildi...

Heç gözlemezken eşqi, sevgini yavaşca buraxdın üreyimin qapısının aralı qalmış yerinden...

Sen varken, dünyayla bütün elaqelerimi qoparıram men...

Üreyime sevgini, eşqini qısası seni işleyirem men...

Çünki heyatda sensen artıq, eşq de...

Özümü heç bitmesini istemediyim bir yuxunun ortasında tapdım...

Ele bil her şey bir xeyaldı; yaşananlar, hiss edilenler...

Terifini bilmediyim bir qorxu qucaqladı bütün menliyimi...

Ele bil oyanacaqdım ve her şey bir yalandan ibaretmiş kimi, şille kimi sifetime deyecekdi bütün gerçekler...

Amma aldandım...

Oyandığımda bitmesini gözlediyim her şeyin, eslinde bir gerçek olduğunu üreyime yenen şilleyle anladım...

Sen gerçek idin, eşq gerçek idi ve sen artıq heyatımın merkezi, eşqin özü idin...

Eşqin en saf halını yaşayıram indi seninle...

Reallaşmasını gözlediyim xeyallarım var indilerde...

Bilirem ki, onlar da bir gün eyniyile bu gün olduğu kimi, bütün heqiqetiyle heyatımıza yerleşecek...

Merkezi sen olan bir heyatım var artıq...

Ve her şeyden ehemiyyetlisi SEN varsan...

Xoş geldin üreyime...