Bağışla sevgilim, deyerini bilmedim...
Gedene baxma! Yoxsa kimlerin geldiyini göre bilmersen...


Sevdim seni... Dost olduq, çox bağlandıq bir-birimize, sonra ise döndü bu dostluq sevgiye... Sevdim seni... Çooox... Gözüm senden başqasını görmedi. Amma birden-bire sebebsiz yere itdi bu sevgi. Sen de mene sevdiyini söyledin. Her gün bir yerde keçirdirdik günlerimizi. Bir-birimize daha da bağlandıq. Bir gün bele ayrı qalmadıq. Xeyallar qurduq. Darıxdıq. Bir-birimizle şen oyunlar oynadıq. Gözel, eylenceli, sevinc dolu günler keçirdik. Dost kimi sirdaşlıq etdik. Her gün bir-birimizle danışdıq, sevindik, sevişdik. Niye itdi bu sevgi axı? Belke de birden-bire bilmeden her hansı sehve yol verdim. Belke de artıq bezdin deye getdin. Behaneler getirdin, ne olacağını bele düşünmeyib, getdin... Amma men seni her zaman düşündüm. Gözüm yolunda qaldı. Gelenler oldu, amma fikir bele vermedim onlara, çünki gözüm senin yolunda idi. Eger gedecekdinse, bes niye gelecekden behs etdin? Niye boş-boş meni uşaq kimi sevindirib, oyuncaq xeyallar düzeldib, verdin, sonra ise sanki oyuncaqlarımı alıb getdin? Xeyallarımı alıb getdin! Her zaman geleceyini düşünürdüm ve buna göre heyatımı sanki mehv edirdim... Axı bile-bile ki, bu qeder pislik etdin en xoşbext anımda menim, amma men hele de seni sevirdim... Çünki men senin mene yaşatdıqlarını yox, seninle yaşadıqlarımızı yalnız düşünürdüm...
Ağlayırdım, ağlayırdım... Heç bu göz yaşlarının niye olduğunu bilmirdim. O qeder sebeb var ki, göz yaşlarıma... Xoşbextliyimin üstünden bir xett çekmisen... Artıq üreyimde bir şey düşünürem yalnız... Bundan sonra men ne edecem? Nece xoşbext olacam deye fikirleşirem... Özümü günahkar bilirem, halbuki sene qarşı heç bir günah işletmedim ki, meni terk edesen... Uzaqdayam... Çox uzaqdayam senden... Axı nece unuda bildin? Unutmağı da nece öyrendin belke öyredesen... Belke sevmedin deye bu qeder asan oldu meni terk etmek? Amma belke de menden çox seni seven senin heyatına gelmeyecek? Elbet bir gün peşman

[1] 2 >>