Böyüdüm artıq.
Asanlıqla teslim olmuram çetinliklere. Hüzünlenmirem, sen ağlıma gelende.
Boş verirem her şeyi. Bezen adın tesadüfen çekilen yerlerde qeribe bir hiss keçir içimden,amma üstüme götürmürem,heç eşitmemişem kimi davranıram.
Meni inciden insanların arxasınca qaçmağım oldu menim axmaqlığım. Artıq danışmıram insanlarla,ya da daha az danışıram. Getmeyi göze alan heç kim üçün "getme" demirem. Mahnılar da incitmir artıq. Filmler duyğulandırmır.. İnsanlar üze bilmir,isteselerde bacarmırlar.. Duyğusuzlaşdım,qatılaşdım-böyümek tam olaraq bele bir şeydir,deyesen..insanlıqdan uzaqlaşmaq. Duyğularımı itirdim belke de,kim bilir?
Belke içimdeki seni itirdim.
Seherler xoşbext oyanıram. Geceleri dinclikle yatıram.
Peşman olduğum şeyler yaşamışdım. Artıq peşmanlıq nece bir şey idi, xatırlamıram. Teşekkür edirem yaşadığım her şeye göre. Yaxşı ki yaşamışam deyirem.
Men artıq seni tanıyan biriyem.
Niye ?
Çünki birinin ne zaman getmemesini istesem, getdi.
Çünki menim yarım buraxdığımı, hemişe bir başkası tamamladı.
Çünki birine ne qeder az deyer versen, o sene o qeder çox deyer verer.
Bax buna göre, meni deyişdirdiyin ve yaşatdıqların sayesinde "başqa biri" etdiyin üçün teşekkür edirem.
Yaxşı ki,yoxsan...