Getdin sen, bütün gedenler kimi ...

Tam meni tamamlayacağını düşünerken, yene men eskik qaldım. Gülümseyişlerim taxılı qaldı üreyimde. Sonu yox, işığı yox bir yolda kimsesiz, sessiz qaldı sevdam.

Amma sen getdin; eynile digerleri kimi ... Allahdan qorxub qaçdın belke de bu sevdadan. Kiçik bir qız idi böyük üreyiyle seni seven amma sen sığdıramadın üreyine; ... Bu qeder tez pes edişin de ona göre idi belke. Başqa cümlelerin ardınca sığınmaq, yalan sehv sevdalara ilişme ..

Gözlerine baxdığım zaman çoxaldığımı hiss edirdim. Bele menalı ki; heyatın bütün sirri senin gözlerindeydi sanki ... Her şey o "çakır" yaşılın içinde gizli. Amma sen birden bağladı o gözleri; aldın yaşılı menden ... Bütün sirlerden o yaşıl qutuda bağlı qaldı. İşde ondan sonra başladı her şey ... Ürek ağrılarının, baş ağrılarının, gece yarılarında sebebsiz haykırışlarım ...

Mene buraxdığın ve içimde qalan o "yaşıl" di belke de bunlara sebeb olan ... Sehv bir oyun seyredirsen "keçecek" deyirem özüme. "Bax keçince Heç bir şey qalmayacaq, arda qalanlar köhne sonsuzluğa uğurlanacak." Deyirdim. Amma olmadı. Keçmedi. Her şey artaraq daha da çoxaldı. Peşmanlıqlar qucaqladı kimdense, "kaş ki" çoxaldı içimde, "acabalar" gezib dayandı beynimde ...
Hamısı menden müsteqil idi. Heç bir orqanıma söz geçiremedim. Hemişe sen çoxalırdı, hemişe sen böyüyürdü içimde ...

Sene çevrilmeye başladığımı anlayınca da bir müqavimet başlatdıq özüme. Artıq, heç danışmıram üreyimle ... Öz halına buraxdım onu. Ne deyir-desin, ne istese istesin; heç vermirem. Eynile derin dondurucuda çıxmış kimi bir üreyim var artıq menim. Buz kimi ... İçindeki her şey dondu. Sevgiler, isti tebessüme, arzular, istekler ... Belke bir gün üzerindeki buzlardan sıyrılıb artıq "men de varam" deyerek yeniden ortaya çıxar ve mene döner; kim bilir. Amma o güne qeder, buz kimi "yaşıl" in arxasından baxacağam dünyaya.

Senin mene verdiyin o "acı yaşıl" i yaşayacağam. Asan deyil çünki, üreyimde dolanıb budaqlanan o "yaşıl" i bir anda

[1] 2 >>