Getdin sən, bütün gedənlər kimi ...

Tam məni tamamlayacağını düşünərkən, yenə mən əskik qaldım. Gülümsəyişlərim taxılı qaldı ürəyimdə. Sonu yox, işığı yox bir yolda kimsəsiz, səssiz qaldı sevdam.

Amma sən getdin; eynilə digərləri kimi ... Allahdan qorxub qaçdın bəlkə də bu sevdadan. Kiçik bir qız idi böyük ürəyiylə səni sevən amma sən sığdıramadın ürəyinə; ... Bu qədər tez pes edişin də ona görə idi bəlkə. Başqa cümlələrin ardınca sığınmaq, yalan səhv sevdalara ilişmə ..

Gözlərinə baxdığım zaman çoxaldığımı hiss edirdim. Belə mənalı ki; həyatın bütün sirri sənin gözlerindeydi sanki ... Hər şey o "çakır" yaşılın içində gizli. Amma sən birdən bağladı o gözləri; aldın yaşılı məndən ... Bütün sirlərdən o yaşıl qutuda bağlı qaldı. İşdə ondan sonra başladı hər şey ... Ürək ağrılarının, baş ağrılarının, gecə yarılarında səbəbsiz haykırışlarım ...

Mənə buraxdığın və içimdə qalan o "yaşıl" di bəlkə də bunlara səbəb olan ... Səhv bir oyun seyredirsən "keçəcək" deyirəm özümə. "Bax keçincə Heç bir şey qalmayacaq, arda qalanlar köhnə sonsuzluğa uğurlanacak." Deyirdim. Amma olmadı. Keçmədi. Hər şey artaraq daha da çoxaldı. Peşmanlıqlar qucaqladı kimdənsə, "kaş ki" çoxaldı içimdə, "acabalar" gəzib dayandı beynimdə ...
Hamısı məndən müstəqil idi. Heç bir orqanıma söz geçiremedim. Həmişə sən çoxalırdı, həmişə sən böyüyürdü içimdə ...

Sənə çevrilməyə başladığımı anlayınca da bir müqavimət başlatdıq özümə. Artıq, heç danışmıram ürəyimlə ... Öz halına buraxdım onu. Nə deyir-desin, nə istəsə istəsin; heç vermirəm. Eynilə dərin dondurucuda çıxmış kimi bir ürəyim var artıq mənim. Buz kimi ... İçindəki hər şey dondu. Sevgilər, isti təbəssümə, arzular, istəklər ... Bəlkə bir gün üzərindəki buzlardan sıyrılıb artıq "mən də varam" deyərək yenidən ortaya çıxar və mənə dönər; kim bilir. Amma o günə qədər, buz kimi "yaşıl" in arxasından baxacağam dünyaya.

Sənin mənə verdiyin o "acı yaşıl" i yaşayacağam. Asan deyil çünki, ürəyimdə dolanıb budaqlanan o "yaşıl" i bir anda