- Gedək.. 
- Yaxşı.. 
Əsma məni görən kimi əlini atıb gözününn yaşını silib başını Ramilin çiynindən qaldırdı. Başını aşağı salıb ətrafa baxmağa başladı. Yenə qara geyinmişdi.. Əsma mənim yaddaşımda sadəcə ağ və qara rəngdə getimlərdə qalır.. nədənsə bu qızı başqa rənglərdə təsəvvür edə bilmirəm. Sanki həyatı kimi ağ qaradır hər şey. Ramil....onu görəndə isə içimdən sadəcə ağzının üstünə biri qoyub o ki var döymək keçirdi. Mənim Əsmama toxunan hər kəsə qarşı idi bu.. Elə bir özəlliyi yox idi. Normal oğlan tipi. Ayağa qalxıb bizi salamlamaq üçün önə keçdi. Mənim boyda olardı.. üzündəkli təbəssümlə əl uzadanda qarşılıq vermək istəmirdim. əlimi zorla uzatsam da gülümsəmədim. 
- Salam, mən Ramil, Səidənin əmisi oğlu.. 
- Səidənin və Əsmanın. Qardaşı yəni.. 
Özüm belə demişdim. Çünki başqa cür sakirləşə bilməzdim. O da yüngülcə gülümsəyərək “demək olar hə” deyə cavab verdi. Necə yəni demək olar hə.. deməliydi hə. Əsmanın da Səidənin də qardaşıyam.. oturduğumuz vaxt5 mən Əsma ilə üz üzə əyləşdim. Büzüşüb oturmuşdu. Pencəyimi çıxarıb ona vermək keçdi içimdən. Edəcəkdim də. əlimi atıb pencəyimi çıxardırdım ki, Səidənin nəmli gözlərinə gözüm sataşdı. O da əsirdi.. Mənim pencəyimi çıxarmağımı görüb qaz da olsa o bədbinsimasına yüngül gülüş qondurdu. Axı bu qızın da günahı yox idi olanlarda. Mənim bunu ona yaşatmağa haqqım yox idi. Amma o biri tərəfdən Əsmam...bərk üşüyürdü. Mən qərar vermə anımda olarkən, Əsmanın çiyninə qoyulan pencəyə duruxdum. Ramil məndən cəld təpənmişdi.. Pencəyi onun çiyninə atıb qollarını ovuşdurmağa başladı. O hər əlini Əsmanın balaca nazik qollarında tuxarı aşağı aparıb gətirərkən mən içimdən məhv olurdum. Onun nazik qollarına, biləklərinə , çiyninə toxunan yeganə insan mən idim. Belə də qalamlı idi. Əsma yüngülcə başını qaldırıb Ramilə baxıb gülümsədi. İlk dəfə mənə baxdığı kimi deyildi amma. Hə.. tək təsəllim o oldu. Əsma mənə gülümsədiyi kimi gülmədi.. Səidənin baxışlarını üzərimdə hiss edib ayıldım. Pencəyimi çıxarıb ona verdim. Onsuz da