m onu... 
- Cavad.. 
- Hə.. nə? 
- Ramil soruşur ki, nə işlə məşqul olacaqsan? 
- Hələ bilmirəm. 
- Necə bilmirəm? Mən əmimqızını işsiz gücsüz adama vermərəm ha.. 
Ramil bu sözü zarafata salıb demişdi, amma Əsmannın yanında oturduğuna görə, ona qayğı göstərdiyinə görə artıq gözümdə ən neqativ insan kimi görünürdü. Odur ki, sözü də təsir edir, qıcıqlandırırdı. 
- Mən işsiz qalmaram.. 
- Yəqin ki, aramın işləri ilə məşğul olar.. 
- Başa düşmədim Səidə..sən nə vaxtdan mənim əvəzimə danışan, qərar verən olmusan?
- Şey.. mən.. yəni atamın oğlu olmadığına onun işlərii... 
- Axırıncı dəfə olsun! 
Səsimi bilərək qaldırmışdım. Çünki bəhanə axtarırdım səidəni özümdən soyutmaq üçün. Ramil də görsün evdə desin Səidəyə necə davrandığımı . Ramil sərt baxışla üzümə baxıb nəsə demək istəyirdi ki, Əsma əlini atıb onun əlinin üstünə qoyub incə səslə “gedək artıq” deyərək Ramilin üzünə baxdı.. o an lap cinləndim. Əsmanın biləy7indən tutub sındırmaq istədim. Məndən başqasına toxunmamalı idi o əllər. Ramil sakitcə başını yelləyib ayağa qalxaraq səidəyə də işarə elədi ki, qalxsın. 
- Səidə burda qalacaq! Onun nişanlısı mənəm.. 
- Mənsə əmisi oğlu.. 
- Hansımızın yanında qalaca\ğına o özü qərar verər.. 
O an bunu deməzdim kaş.. səidəni aparardı..çünki kobudluğuma baxmayaraq Səidə yanımda qalacağını dedi.. Ramil isə geri dönüb Əsmanın çiyinlərini sıxaraq ordan uzaqlaşdı. Indi gəl sakitləş görüm necə sakitləşirsən Cavad. 
- Gedək. 
- Cavad.. 
- ... 
- Bağışla.. mən səni pis vəziyyətdə qoymaq istəmirdim. 
- ... 
- Niyyətim səni əzmək ya da sənin adından nəsə demək deyildi. Səhv elədim bağışla.. 
Səidə bunu içdən elə səmimi söylədi ki, mübahisəni uzada bilmədim. Gözləri dolmuşdu.. təzədən yanında iturub baxışlarrımı dənizə dikdim. O isə başını mənim çiynimə qoyub əlimi tutdu.. 
- Bilmirəm bu necə oldu bu qısa zamanda, amma sənə elə bağlanmışam ki... Səni sevirəm Cavad.. 
Mənsə gözlərimi bərk sıxıb nəfəsimi tutmuşdum. Bunu Səidədən yox Əsmadan eşitmək istəyirdim.