. necə yəni boş deyil... nə demək idi bu.. 
- Yəni? 
- Yəni ondan xoşu gəlir... 
- Hardandır bu əminlik? 
- əminlik deyil.. fərziyyədir. Mənə elə gəlir dedim.. bəlkə də yanılıram.. 
- hə yanılırsan. Həm xoşu gəlsə də Ramil Əsmaya layiq deyil.. 
- niyə elə deyirsən. Ramil əmimoğlanları arasında ən yaxşısıdır. Çox istiqanlı ailəcanlıdır.
Sədiənin dilini tutub qoparmamaq üçün özümü zorla tuturdum.az sonra həyət qapısını səsini eşitdim. Və qapıaçıldı.. Əsma burnu qızarmış şəkildə içəri keçdi. Bəlliydi ağlamışdı. Ayağa qalxıb onun üzünə baxdım. O da qarşımda dayanıb gah səidəyə gah mənə baxırdı. Gözləri yenə doldu.. ağlaya ağlaya yuxarı mərtəbəyə qaçdı.. 
- aaa buna nə oldu? 
Səidənin sözünə dönüb ona baxdım. Bu anda Ramil qaça qaça içəri keçdi.. 
- Hanı Əsma? 
- Alçaq neynədin ona? 
- Cavad dur! 
- Aaaa Cavad oğlum neynirsən? 
- Alçaq, şərəfsiz.. denən neynədin ona? 
Dayanmadan Ramil ivururdum.. o da qarşılıq verirdi. 
- Əllərini çək.. sən kimsən mənə hesab sorursan! 
- Ona neyəndin?! 
- Nə baş verir axı oğlum Ramil... nə oldu? 
- Əllərini çək yaxamdan.. sən kimsən. Nə haqla qarışırsan.. 
Ramilin bu sözünə dayndım. Haqlıydı.. mən bu evdə səidənin nişanlısı idim. əlimi Ramilin yaxasından çəkib ətrafda çok vəziyyətində mənə baxan Araz bəyə, Nailə xanıma və səidəyə baxdım. Heç nə demədən həyətə atdım özümü..hələ də Əsmanın o halı gözümün önündən getmirdi.. 
- Cavad.. nə oldu sənə? Niyə belə elədin.. 
- Səidə...mən nişanı qaytarmaq istəyirəm. 
Bölümün