a istirahət mərkəzinə...Ama iş
burasındadır ki, istəmirəm. heç nə
istəmirəm... Nə vaxt itirdim? Nəyi? Bilmirəm. ama nəyisə itirmişəm. hansı
ki, o gəlsə, onunla bərabər mən də
özümə gələcəm. Həyat haradasan?
Nə vaxt ayrıldı yolllarımız??? Şahinlə
danışmaq istəmirəm. O, qız dəlisidir.
Intim məqamlarını sənə utanmadan danışa bilər. Ailəmlə də danışmaq
istəmirəm. Heç kimin məzəmmət
xarakterli cümlələrini eşitməyə halım
yoxdur. Bacım...Yaxşı yemək bişirir.
Mehriban və qayğıkeşdir. Ama biz
tamam başqa dünyaların insanlarıyıq. Çətin ki onunla ortaq söhbətimiz olsun.
Qapını açıram və işıqları yandırıram.
Əlimdəki sənədlərlə dolu portfeli
dəhlizdəki səbətin içinə atıram. Və
evin telefonu zəng çalır. Götürmürəm.
çünki bilirəm ki anamdır. Düz 1 ildir ki ayrıca evə çıxmışam. Ama hələ də
özümü nəzarət altında hiss edirəm.
Mən azad olmaq istəyirəm. Istəyirəm
ki heç kim mənimlə maraqlanmasın.
Istəyirəm “ailə” adlı nəzarət
müfəttişliyi olmasın. Zal otağımın geniş pəncərələrində pərdə yoxdur. Çünki
pərdəyə ehtiyac yoxdur. Qarşımda
şəhərin balaca həyət evlərindən
ibarət mənzərəsi dayanır. Hansı ki,
mən o evlərə 16-cı mərtəbədən
baxıram. Onlar isə heç məni görmürlər. Pəncərənin qarşısında dayanıram.
Ağlamaq istəyirəm. Bilmirəm niyə,
ama ağlamaq istəyirəm. ama deyəsən
ağlamaq üçün nəsə lazımdır. Hə,
tapdım: göz yaşları...Görəsən,
haradadırlar? Insan, görəsən, niyə öz içini axtara bilmir?! Niyə hansısa əşyası
itəndə ətrafında onu axtarıb tapa bilir,
ama hansısa hissi itəndə onu içində
axtara bilmir?! Bəlkə mən nəyisə
itirmişəm. bəlkə nəyisə axtaranda
nəyisə tapacam. Bəlkə qəlb..Bəlkə sevgi...Sevgi? o nədir ki elə??? Telefon
yenə zəng çalır. Bu dəfə dəstəyi
götürürəm. Istəmirəm ama
götürürəm. -Alo, Camal? -Hə, ana
eşidirəm. -Camal, yaxşısan oğlum? -Belə
də ...normal. -Səsin birtəhər çıxır. Olmaya nəsə pis bir şey olub? -Ana, heç
nə.. -Qəzaya düşmüşdün? -Harada? -Bu
gün xəbərlərdə eşitdim ki, 45 nömrəli
avtobus qəzaya düşüb. Qorxdum.