Ölüm Sevinci...
Bölüm 2.
Başa düşürəm. onlar öz oğullarına görə
narahat olurlar. Və danışmaq istəyirlər.
Ama onlar məni başa düşmürlər. Mən
tək qalmaq istəyirəm. Elə ona görə də ayrıca evə çıxdım. Pəncərəyə
yaxınlaşdım. Pəncərənin içindəki
musiqi mərkəzinin düyməsini basdım.
Michael Ortegonun “ Cry” mahnısı...Sadəc
ə pianino və notlar. Bu mahnını bu
yaxınlarda kəşf etmişəm. ona görə də bu aralar ən çox bu mahnıya qulaq
asıram. Hər dəfə yeni musiqi kəşf
edəndə həyata yenidən bağlanıram.
Ta ki o mahnı adiləşənə qədər. Onda
həyatla yollarımız yenidən ayrılır. Biz
həyatla tez-tez ayrılırıq... 4 *** Yəqin ki, insan ona görə böyüyür ki, artıq
nağıllara və möcüzələrə inanmasın.
Əgər 25 yaşındasansa və hələ də
möcüzələrə və nağıllara inanırsansa,
səni səfeh adlandıracaqlar. Kimlər?
Sənə o nağılı danışanlar. Bəs niyə danışmışdınız əgər özünüz
inanmırdınızsa?! Bax, bu suala cavab
verən yoxdur. Təsəvvür edin ki,
ətrafdakılarınız sizə nağıl danışır, sizi
həmin nağıllara inandırır, sonra isə
deyirlər: “Unut getsin! Hamısı boş şeydir!” Vaxtilə göz yaşları içində hind
filmlərinə baxanlar indi öz ağladıqları
filmi əttökücü adlandırırlar: “Görəsən, o
vaxt bu filmə necə baxa bilmişik?
Insanın lap əti tökülür” Valideynlər
uşaqlarını böyütmürlər, uşaqlarını qocaldırlar. 30 illik ailə həyatlarındakı
ancaq acı günləri xatırlayır, bir-birinin
ünvanına qarğış və lənətlər
yağdırırlar. Ən sıxıdıldığım
valideynlərimlə keçirdiyim andır: -Çox
sağ ol, Camal, hədiyyəyə görə. –anam, üzündə təbəssüm, onun ad gününə
görə aldığım hədiyyəyə görə
minnətdarlıq edir. Stol arxasındayıq.
Atam, anam, bacım Sürəyya, onun 2
azyaşlı oğlu, ( əri işlə bağlı xaricdədir)
və heç də burada olmaq istəməyən MƏN. -Deyirəm ki, yaxşı ki, bu ad
günləri zad var. Yoxsa Camalın üzünü
necə görərdik? Yenə eyham. Yenə
atmaca. Insanlar bir şeyi qəbul etmək
istəmirlər:ətrafındakı insanlar fərqli
düşünə bilər, fərqli həyat sürə bilərlər, fərqli şeylər istəyə bilərlər.
Susdum. Çünki