kiməsə nəyisə sübut
edəcək halda deyildim. Yadıma gəlir ki,
anama, atama, hətta bacıma çox
fəlsəfədən, psixologiyadan və
sevgidən danışmışdım. Çünki ,mənə görə, fəlsəfəni kəşf etməyən insan
elə fərd olaraq qalır. Heç vaxt
şəxsiyyət ola bilmir. Düşüncə olaraq.
Ama atam üçün fəlsəfə: dəli
filosofların çətin başa düşülən
əsərləridir. Anam üçün həyat: ailə qurmaq və dünyaya uşaq gətirməkdir.
Onlar bu düşüncədən o tərəfə bir
addım da olsa irəliləmədilər. -İnşallah
bir gün, bax belə, Camalın nişan
mərasiminə yığışarıq.-anam dilləndi. -
İnşallah-Sürəyya ah çəkərək təsdiqlədi. Artıq ürəyim sıxılır. Ancaq
sıxılanda hiss edirəm ki, sinəmin sol
tərəfində nəsə var. Gözüm saatdadır.
-Camal, niyə yemək yemirsən? -Yedim,
ana, doydum. -Sən ayrıca evə çıxandan
lap arıqlamısan. Yenə məsələ evrilib- çevrilib mənim ayrıca evə çıxmağımın
üstündə dayandı. Artıq 1 ildir. Ama
hələ də qəbul edə bilmirlər. Ağzımı
açıb danışmaq belə istəmirəm. çünki
bizim danışacaq ortaq heç nəyimiz
yoxdur. Mən danışsam onlar məni başa düşməyəcəklər. Onlar danışmağa
baslaşa mənim ürəyim sıxılacaq.
Görəsən, niyə bu qədər təzadıq?
Yəni heçmi 1 ortaq cəhətimiz yoxdur?
Hə, var. Atamın üz cizgilərinin bəziləri
genetik olaraq mənə keçib. Gözlərimin rəngini isə anamdan götürmüşəm.
Vəssalam. -Yaxşı, sizə nuş olsun –deyib
ayağa qalxdım. -Hara? Niyə qaçırsan? –
atam qaşqabağını salladı. -Bizdən nə
tez bezdin?- anam üsyankar səslə
dilləndi. -Otur! Hörmətsizlik eləmə!- Sürəyya göz ağartdı. Mən indi anladım,
mən niyə ayrıca evə çıxmışdım. Mən
onları sevmirdim. Onlar mənim ailəm
idi. Onlar mənim üçün dəyərli idilər.
Onlar üçün canımdan keçməyə hazır
idim. Ama mən onları sevmirdim. Çünki onlar mənə sevgini göstərməmişdilər.
Bu evdə yaşadığım 24 il boyunca ancaq
nifrətə şahid oldum. Anam çox
deyinirdi. Atam laqeyd idi. Sürəyya
evlənəndən sonra ailəmizin “mənəvi
çürüklüyü” üzə çıxdı. və mən hər davada, hər xoş olmayan hadisədə bir
daha əmin olurdum ki, biz ailə deyilik.
Biz