Bizim ailə başdan ayağa
nifrətə bulaşmışdı. Atam tez-tez
dodağının altında anama qarğışlar yağdırırdı, anamsa atama. Mənsə
düşünürdüm: görəsən, bir-birinə bu
qədər nifrət edən insanlar niyə hələ
də bir yerdə yaşayırlar? Qəribədir...
Sürəyya ilə mənim toxumumuzda
nifrət var. Bizim xəmirimiz nifrətlə yoğrulub. Biz Sevginin uşaqları deyilik.
Bayaq dediyim kimi, biz dünyaya gəldik,
çünki gəlməli idik. Bir çox səbəblər,
ama Sevgidən başqa... O evdən çıxdım.
Çünki Sevgiyə susamışdım.
Valideynlərimdən Sevgi istəyirdim. Onlar mənə nifrəti göstərirdilər.
Valideyn kimi, hər ikisi də əla
valideynlərdir. Onlar uşaqlarını sevirlər,
onların qayğısına qalırlar, təhsil və
tərbiyə veriblər. Mən və Sürəyya
bütün nəslin öz uşaqlarına nümunə göstərəcəyi uşaqlarıq. Ama mən də,
Sürəyya da bədbəxtik. Çünki biz heç
vaxt Sevgini görməyəcək uşaqlarıq.
Sürəyya çox tez yaşında ərə getdi: 17
yaşında. Yazıq qız o yaşında hələ heç
özünü dərk etmirdi. Bir də gözünü açıb dünyanı kəşf etmək istəyəndə gördü
ki, 2 uşaqla əlləri görünməz qandalla
“ailə” adlı zindana qandallanıb. Onun
daim məyus siması və yorğun gözləri
məni “ailə” məfhumundan daha da
uzaqlaşdırır. Ailə nədir? 1 günlük vağzalı, şadlıq sarayı və qarşılarındakı
30 il boyunca bir-birinə nifrət edən ata
və ana və bu nifrətdən doğulan
uşaqlar, yəni qurbanlar, yəni biz! 5 ***
-Yenə təksən? sevgilin yoxdur?-Əziz
yazıq gözlərlə mənə baxırdı. -Yox. Həmişəki kimi –sakit səslə cavab
verdim. -Bizimki sevgidə gətirmədi də.
Arada sükut yarandı. Oturduğum
məkandan şəhərə baxırdım. və mavi
dənizə. Bu gün qrup yoldaşlarımızla
görüşəcəkdik. Universitetdə ikən çox yaxın olduğumuz dostlarımızla. Əzizlə
mən birinci gəlmişdik. Və indi ,
qarşımızdakı çaydan qurtumlayarkən
danışırdıq: -Sən universitet vaxtında bir
qızı sevirdin eee-Əziz sınayıcı
nəzərlərlə mənə baxdı. -Hansı?- qeyri-ixtiyari soruşdum. Əslində isə
özüm bilirdim kimi nəzərdə tutur.
Universitet illərimdə özümdən 1 kurs
aşağıda oxuyan bir qıza