n dibinə çöküb düşünməyə başladım. Bir az keçmişdi ki, qapıda səslər eşitdim 
- Əsma, mənə inanmalısan.. 
- Yox yox yox.. sən dəfələrlə dedim. Bunu edə bilmərəm... olmaz.. edə bilmərəm. 
- Nə vaxta qədər həqiqətə göz yumacaqsan.. 
- Onlar mənim ailəmdir.. bu... bu ola bilməz.. 
- Sənə sübur edərəm deyirəm.. sadəcə izn ver. 
- Yox Ramil.. israr etmə.. sənin dediyin şey mümkün deyil.. onlar illərdir atama mənə evlərini çalblar. 
- Əsma bu qədər saf olma allah rzası üçün! Əsəblərimi tarıma çəkmə! Nə ev nə baxmaq. Hər şey sənindir, başa düşürsən.. Sənin... Sən uşaq idin bilmirsən amma 
- Sus! Bir daha dilinə gətirmə..yoxsa bir daha üzümü görməyəcəksən. 
- Yaxşı... yaxşı...onda... onda hər şeyi at və mənimlə gəl.. 
- ..... 
- Hə Əsma at və mənimlə gəl.. 
- Hara? 
- Buralardan gedək. Madəm mənə inanmırsan... sübut etməyimə izn vermirsən.. o zaman qurtul burdakı nökər həyatından 
- Ramil! 
- Nədir yoxsa şahzadı kimi baxırlar mənim xəbərim yoxdur.. 
- Sən.. sən nə danışdığını bilmirsən. 
- Əsma sən dodaqdan oxuya bilirsən. Mən onu danışdıra bilərəm. Uzaqdan hər şeyi oxuyub gerçəklik nədir biləcəksən. 
- Yox.. bağla bu söhbəti.. Atam müflisləşdi, ona görə iflic oldu.. 
- Yox.. atan qardaşının ona xəyanətionə görə iflic oldu.. vicdan əzabından qurtulmaq üçünsə sizi çağırıb yanlarında saxladılar... 
- Sən.. sən necə bunları deyə bilirsən. 
- Uşaq deyilik artıq. Mən hər şeyi öyrənmişəm. Atam da artıq bilir. Sadəcə nəslimiz tanınır deyə bu işi üst basdır edir ki, qardaş arasındakı xəyanətlə adımız anılmasın. Amma o özü səni aparmağımı istəyir. Məni buna görə yollayıb bura. 
Eşitdiklərimdən bədənim ürpərmişdi.. üstəgəl Əsmanın hönkürtüsü lap məni keyləşdirdi. Olduğum yerdə donub qalmışdım. Necə yəni hər şey Əsmanın idi. Necə yəni atasınındır. Necə yəni onu aparacaqlar...Əsmamı məndən uzaqlaşdıracaqlar.. 
- Əsma.. 
- Ramil nə olar sus.. artıq dözə bilmirəm. Başa düşrsən bezmişəm 
- Bilirəm. Ona görə deyirəm.. atanın qatilləri ilə birlikdə yaşamaqdansa