görmürdülər. Bilmirdim necə bəlli edim ki, qalsın germəsin. Nədeyə bilərdim bilmirdim. Addım atmaq istəyirdim ki, Səidə qapıdan çıxdı. Qaçaraq Əsmanı qucaqladı. 
- Əsma, getmə.. 
- Səidə, Əsma artıq qərarını verib. 
- Axı niyə belə tez qərar verdiniz. Heç olmasa gözləyərdiniz toydan sonra... 
- Mən getmək istəyirəm Səidə... 
Əsmanın Səidənin sözünü kəsməsinə pis oldum. Əsma məndən qaçırdı yəni.. Əmisi Əmisi arvadı, ona yaşatdıqlarından daha çox mənə görə gedirdi? Bəlkə mən heç yadına da düşmürəm. Bəlkə heç vecinə də deyiləm. 
- Əsma,.. xahiş edirəm qal.. 
- Səidə nolar.. belə eləmə... 
- Amma mən gerçəkdən getməyini istəmirəm. Mən səni həqiqətən çox istəyirəm.. bunu bilirsən. Hə, arada olub incitmişəm, amma.. 
- Yox.. qətiyyən belə demə..iki bacı arasında olur belə şeylər.. sən.. sən xoşbəxt ol.. xoşbəxt ol sevdiyinlə, mən heç nə istəmirəm.. 
- Amma Əsma.. 
- Sevdiyini xoşbəxt et. Dünyanın ən xoşbəxt insanıl et. 
Əsmam ağlaya ağlaya dmeişdi bu sözü..Elə bil ki, burda olduğumu bilir və mənə xoşbəxtlik arzusunu belə çatdırırdı. parçalanırdı ürəyim.. bu balaca bədəndə necə daşıyırdı bu böyüklükdə ürəyi.. o hıçqırdıqca mən də dözə bilmədim. Yenə Əsma mənə ilki yaşatmışdı.. məni ağlatmışdı. Səidə ilə qucaqlaşıb ağlayırdılar.Mənsə kənardan. Ani olaraq külək qalxdı.. Əsmanın saçlarını islaq üzünə yapışdırırdı.. Həm tozdan həm gözüm yaş olduğundan heç nə görmürdüm. əlimlə gözümün yaşını silib yenə baxanda Əsma artıq maşında idi. Səidə arxaları ilə su tökürdü... Qaçaraq dayandırmaq, Əsmanın qolundan tutub qaçırmaq istədim. Amma Səidə.. o necə olacaqdı. Mənim səhvliyim üzündən daha bir insan bəla çəkəcəkdi, acı çəkəcəkdi. ... o da ağlayırdı dayanmadan.. Edə bilmədim. Onsuzda Əsmanı incitmişdim eyni şeyi Səidəyə edə bilməzdim.Əsmam əlimdən uçub getmişdi. Daha yoxuydu.. hər şey burda bitdi. Bu küəlki ala qaranlıq səhər vaxtı həyatımın qərarını istəmədən vermişdim. Əsmanı unudub Səidə ilə yenidən başlayacaqdım hər şeyə. 

BÖLÜMÜN SONU 

P.S Əziz oxucular.