qalxıb,
yenicə bizə qoşulan qrup yoldaşlarımızla görüşdük. Bir az hal-
əhval tutandan sonra hamımız oturduq.
Tural sözə başladı. -Bilirsiniz? Əli
evlənir. -Doğrudan?-mən soruşdum. -
Hə.-cavab verdi. Cibindən toy
dəvətnamələrini çıxarıb, hamımıza payladı. Dəvətnaməni Əzizə verərkən
diqqətlə ona baxdım. Dodaqları
gülümsünürdü. Ama gözləri...Gözləri
ağlayırdı. -Allah xöşbəxt eləsin-
dəvətnaməni alarkən dedim. Açıb
içinə baxdım: “Sizi Əli və Xəyalənin toy məclisinə dəvət edirik” -Xəyalə
kimdir? Necə tanış olublar?-Turaldan
soruşdum. -İş yerində. Bir yerdə
işləyirlər. -Lap yaxşı. Bəs Əli özü niyə
gəlməyib? -Yazığın başı toy işlərinə
qarışıb. Dəvətnamələri verdi ki, mən sizə paylayım. Bütün subaylar üçün
olsun. -Amin, inşaallah-hamı bir ağızdan
dedi.
Bir-bir masa ətrafında oturan
yoldaşlarıma baxdım. Tural nişanlı idi.
Fəxrinin sevgilisi vardı. Samir artıq evlənmişdi. Bircə Əzizlə mən tək idik.
Əziz nakam sevgisindən sonra sevə
bilmirdi. Mənsə ümumiyyətlə sevə
bilmirdim. -O gün olsun sənin üçün
olsun-Fəxri mənə baxaraq dedi.
Gülümsədim. Ama “İnşallah” demədim. Içimdən gəlmirdi. Sanki inanmırdım ki,
mənim qismətim bu həyatdadır. Sanki
haradadırsa bir yerdədir, ama bu
dünyada deyil. Qəribədir... Hər kəs
sevgilisindən danışmağa başladı. Əlinin
toyu hamını həvəsləndirmişdi. Hamı gələcək planlarından danışırdı. Əzizlə
mən sakit qulaq asırdıq. “Bəs niyə
sənin sevgilin yoxdur?” sualına “Nə
bilim.” Deyə qısa cavab verirdik.
Söhbətdən sıxılmağa başladım. Durub
getmək istədim. Ama istəmədim onlar “qaçdı” deyə düşünsünlər. Elə bu an
Şahin zəng vurdu. Yaxşı ki, zəng vurdu.
Ayağa durub, bir az onlardan
uzaqlaşdım. Telefonla danışandan sonra
onlara yaxınlaşıb, “üzr istəyirəm, işim
çıxdı, getməliyəm!” dedim. Əslində isə Şahin başqa şeyə görə zəng etmişdi.
Sadəcə mən bu fürsətdən istifadə
etdim. -Eee, olmadı ki..-Narazılıq səsləri
gəldi. Gülümsəyərək, hər kəslə əl
sıxışıb, uzaqlaşdım. Mən gedərkən
onlar artıq futboldan danışırdılar. 6 ***