i hönkür-hönkür
ağlamağa başladı. Mən hələ də
gördüyüm mənzərə qarşısında şokda
idim. Necə yəni Şahin ağlayır? Həmişə
gülən, həyata heç vaxt ciddi yanaşmayan Şahin indi ağlayır. Mən elə
zənn edirdim ki, Şahinin heç nə vecinə
deyil. Mən eləbilirdim ki, təkcə əzab
çəkən mənəm. Mən elə bilirdim,
Şahin həyatından razıdır. Ama indi,
qarşımda uşaq kimi hönkür-hönkür ağlayan adam mənə göstərdi ki, heç
də hər şey göründüyü kimi deyilmiş.
Heç də bütün xöşbəxt görünən
insanlar xöşbəxt deyilmiş... -Mən
nağıllara inanmaq istəyirəm. –o,
hıçqıraraq danışırdı.-Anamın mənə körpə ikən danışdığı nağıllara. Mən
“fahişələşmək” istəmirdim. Mən
təmiz qalmaq istəyirdim. Mən
“mələyimi” istəyirdim. Hərdən özüm
özümdən iyrənirəm. Hərdən öz atama
qibtə edirəm. Ən azından o evləndi, ailəsinin qayğısını çəkdi, uşaqlarını
böyütdü. Mən heç atam qədər də ola
bilmədim. Mən “ailə”
məsuliyyətindən qaçan qorxağın
biriyəm. Mən asan, ucuz
münasibətlərə üstün verən alçaq, şərəfsizin biriyəm. Neçə qızın qəlbini
qırdım. Neçə qızın xəyallarını dağıtdım.
Neçə qızı “fahişələşdirdim”. Neçə qız
mənə görə Sevgiyə nifrət etdi. Mən
alçağam, Camal. Mən 21-ci əsrin
şərəfsizlərindənəm,Camal! Mən sakit dayanmışdım. Ama mən də ağlayırdım.
Şahin kimi. Sadəcə o, göz yaşlarını
bayıra axıdırdı, mənsə içimə. Bizi nə
vaxt böyütdülər? Nə vaxt bu qədər
qocaldıq? Nə vaxt bu qədər
“fahişələşdik”? nə vaxt uşaq nağılları üzümüzə tüpürdü? Daha neçə insan var
Şahin kimi ağlayan? Daha neçə insan var
mənim kimi ağlayan? Əslində Şahinlə
dərdləşmək üçün onu çağırmışdım.
Ama onunla etdiyim söhbət daha da
ürəyimi sıxdı. Və mən həmin gecə evimin qapısını açıb girəndə, mən
anladım niyə ayrı evə çıxdığımı: mən
evdəkilərdən daha tez qocalmışdım.
Onlar məni “qocalar evi”nə qoymadan
mən özüm çıxıb getdim. Mən
qocalmışdım. Onların həyat addımlarına ayaq çatdıra bilmirdim. Onların hələ də
bu həyatda məqsəd və arzuları vardı.
Mənsə ölümü gözləyirdim.... Işıqları
yandırmadan pəncərəyə