yaxınlaşdım.
Səmaya baxdım. Və hiss etdim ki
yanaqlarımdan aşağıya nəsə axıb sinəmə düşür. Nəsə isti və duzlu...Bir
anlıq 25 illik həyatıma göz gəzdirdim.
Ama təkcə sevgi tərəfdən. Mən necə
də romantik idim. Necə də sevgi dolu
olmuşam. Mən necə də ürəkdən və
möhkəm sevmişəm. Ama hər dəfə uğursuzluq. Hər dəfə ümidlərin puça
çıxması... Həyatımın sevgi səhifələrini
vərəqlədikcə ancaq ümidlərin puça
çıxması...Başqa heç nə. görəsən,
mənmi ümidsiz idim yoxsa sevgi
məndən qaçırdı? Niyə? axı mən həqiqətən sevmək və sevilmək
istəyirdim. Niyə hər addımbaşı
uğursuzluq? Niyə? Niyə sevgiyə bu
qədər möhtackən niyə
qaçıram ,uzaqlaşıram sevgidən? niyə
qəlbimi hiss etmirəm? niyə bərk-bərk döyünmür əvvəlki tək? Niyə artıq
kiməsə maraq göstərə bilmirəm?
niyə daşlaşmışam? Niyə çevrilmişəm
heykələ? Allahım, nə olar bir şey elə!
Susma belə! Görmürsənmi necə əzab
çəkirəm?! mənə çox çətindir. Çox çətindir belə yaşamaq. Mən sevmək
istəyirəm. mən heç kimi istəmirəm,
sadəcə öz sevgi payımı istəyirəm.
Yəni bu qədərmi çətindir milyonlarla
insan içindən sadəcə birini qismətimə
yazmaq? Mən daş heykəl kimi yaşamaq istəmirəm. Mən qəlbimi hiss etmək
istəyirəm. mən nəsə hiss etmək
istəyirəm. mən onu istəyirəm. təkcə
onu. Sənin mənə rəva bildiyin onu...
Ağlayıb, üsyan edib, yalvarıb, dua
edəndən sonra nə vaxt yuxuya getdiyimi xatırlamıram. Ama gözlərimi
açanda gördüm ki, elə divandaca qıvrılıb
yatmışam. Özümü əzgin hiss edirdim.
Dərhal telefonumdakı saata baxdım. Işə
getməliydim. Şirkətə maraqlı deyil
dünən sən özünü necə hiss edirdin. Vaxtında işdə olmalısan. Prinsip bu idi.