Ölüm Sevinci.... bildim. –laqeydcəsinə cavab verdim. -O
gün Turaldan eşitdim ki, o qız evlənib. -
Allah xöşbəxt eləsin. -Əgər vaxtında o
qıza sevgini açıb desəydin, bəlkə də
indi sən onunla evlənmiş olardın. -Mən
ona evlənmək gözü ilə baxmırdım. Mən sadəcə onu sevirdim. Heç bir
məqsəd güdmədən. -Fakt budur ki, biz
hələ də subayıq-Əziz dərindən ah
çəkdi. -Evlən də. Kim saxlayır səni? -İş
burasındadır ki...-Əziz bir anlıq dayandı:-
O qızdan sonra artıq heç kimi sevə bilmirəm. Ona baxdım. Əzizə. Düz
gözlərinin içinə. Əzab vardı. Dərin
əzab. Insan həyatı belədir.
Yeniyetməlik həyatında birini sevirsən.
Əgər sevgin “xöşbəxt sonluq”la bitirsə,
nə əla! Əgər bitmirsə, nə faciə! Sevgi qalır arxada. Ümidlərinin sındığı şüşə
qapı arxasında. Əziz də sevmişdi. O qızı.
Minlərlə qızın içindən adi bir qızı. Ama
bu onun qəlbinin qızı idi. Ama alınmadı.
Ayrıldılar. Və qız xaricə ərə getdi.
Əzizə baxarkən o qızı görürəm. o qızın Əzizə son baxışlarını. Əzizin gözləri o
son baxışda qalmışdı. Əziz hələ də
gözlərində o son görüşü daşıyırdı. Ona
yazığım gəldi. Ümumiyyətlə, artıq heç
kimi sevə bilməyən insanlara yazığım
gəlir. Özümə də yazığım gəlir. Çünki mən də kimisə sevə bilmirəm. ama
Əzizlə fərqimiz budur ki, o, kimisə
sevəndən sonra kimisə sevə bilmir,
mənsə heç kimi sevmədən kimisə
sevə bilmirəm. Hərdən uşaqlıq,
məktəb, tələbəlik illərim üçün darıxıram. Mən o vaxtlar hələ
“ölməmişdim”. Kiməsə maraq göstərə
bilirdim. Kimsə mənim üçün önəm
daşıyırdı. Görəsən, mən nə vaxt
öldüm? Məgər ölmək üçün torpaq
altında olmalısan? Əgər duyğularını və sevmək qabiliyyətini itirmisənsə,
deməli, sən artıq ölmüsən. Sadəcə
torpaq altında yox, ayaq üstə gəzən
ölü... Bilirdim ki, bu cəhətdən mən tək
deyiləm. Bu şəhərdə o qədər “artıq
sevə bilməyən” qəlblər vardı ki...Bu şəhər o qədər “daxili qanaxmalar”a
şahid olmuşdu ki... 21-ci əsr və
sevgisizlik! Insanların üzündə bu elə
aydın yazılmışdı ki... -Ooo, salam,salam. -
Salam,salam.-Əzizlə mən ayağa