Soruşuram səndən, ey göz yaşlarım,

"-Kimə görə damladın? Damla-damla axıb süzüldün yanaqlarımdan? Nəyə görə? Elə süzüldün ki, incitmədən dodaqlarıma doğru Yavaşça enərkən yanağımdan aşağı..Kim üçün? Nə üçün axdığını bilirsənmi? - deyə soruşardım səndən..

''Xeyir'' deyə səssiz səmirsiz yenə də süzülərdin..
Çox əsəbləşərdim bu cavaba görə sənə.Daha sonra bir cavab daha verərdin mənə?

"Ürəyin yanır, mən isə yanan atəşə su səpmək naminə süzülürəm?"
Buz tutmuş əlimlə silirdim süzülüb düşdüyün hər yeri
Ummadığım anlarda dolardın gözlərimə,sonra kirpiklərimə sığınardın..
Göz qapağlarımı yumduğumda isə yenə də süzülərdin yanan ürəyimi sakitləşdirmək istəyiylə..
Yana-yana büzərdim dodaqlarımı, duzlu su dəydikdə
Sənə, Bəsdir! deyə bilmirdim..Çünki, sən də bacarmırdın onsuzluqla...
"Kaş ki"-lərlə başlayan cümlələr bezdirərdi sabah azanına qədər məni...
Sən dayanmadan süzülər, dilim durmadan "Kaş ki"- lər söylərdi...
Sancılan ürəyimi düşünmədən yenə də süzülərdin..

Elə istiydin ki,dəydiyin hər yeri yandırardı vücudumda...
Yavaşca dodaqlarımın arasından sızardın içimə doğru.
Bədənimi kor bir alov kimi yandırardın.?
İttiham edərdim səni...Yenə də vecinə belə almazdın.
Göz önümdə canlanan xatirələrlə birgə axıb gedərdin səssizcə.
Hara axdığını bilirsənmi heç o zaman?Onlu xatirələrimin üzərinə...
Gecələr yastığımı sinəmə sıxıb ağlayardım, yastığımın küncüylə silərdim səni bilirsənmi?

Səhər olduqda yastığımı belə islatdığını bilirsənmi?

Otaqda sanki mənim yatağımın üzərinə yağış yağardı.Cünki bir tək mənim yatağım islağıydı, hər tərəf qup-quru.
Yol gedərdim yenə də dayanmazdın. Sanki məni el-aləmə, düşmənlərimə, hətta ONA belə rəzil etmək üçün süzülərdin. Getdiyim yollara da sanki yatağım kimi yağışlar yağdığı zənn edilərdi.
Elə düşərdinizki yanaqlarımdan bir-birinizə dəymədən, sanki heç tanımırsınız bir-birinizi..
Bir də utanmadan yanağımı sığallıyardınız.
Heç xoşbəxtlikdən axmadınız...Hər zaman acı dolu günlərdən xəbər