düşündü..
---Çiçək: Necə yəni? Nişanı atdılar?
---Süleyman: hə, atdılar
---Çiçək: Nə danışırsane sən..uşaq oyuncağıdı nişan?!..ayrıldılar deyib bitirəsən...
---Suleyman: Nə bilim..səviyyəsiz insanlardı da.Zeynəb qaytardı nişanı..
Çiçəyin gözündən yaş süzülməyə başladı.Gecə gördüyü yuxu...bu eşitdikləri..inana bilmirdi.."Axi onlar bir birlərini dəlicəsinə sevirdilər. Axi Zeynəb elə qız deyil..Nişanı niyə qaytarsınkı,səbəb nədi?"..Bu suallar dərs boyunca Çiçəyin ağlından çıxmadı.Cismi dərsdə idi,amma fikri yox..elə dərsdə ikən Fərhaddan Çiçəyə mesaj gəldi..
---Fərhad: Bacım,yəginki olanları eşitmisən
---Çiçək: Süleyman dedi,qaqaş nə məsələdi.Niyə belə oldu axı?
---Fərhad: Bacı, ailəmiz 6 nəfərdən ibarət idi,5 nəfər qaldıq,layiq olmayan getdi..
Bu sözdən sonra o nə deyə bilərdi axi.Yenə də Çiçək inanmirdı.Belkə bir zarafatdı,ya da ki qayıdıb barışarlar..Ferhad isə çox pis idi.Çiçək hər gün ona yazır,azca da olsa kefini açmağa çalişırdı.Qaynını belə gördükcə Çiçək də hər gün solurdu.
Nişanın qayıtmasının əsl səbəbini nə qədər soruşdusa Suleyman demədi
---Çiçək: Mən də sizin ailədən deyiləmmi,bilməyə haqqım yoxdurmu?
---Süleyman: Yox haqqın yoxdu..ailəm belə məsləhət bildi...bu qədər...
Onun bu sözü Çiçəkdə dərin yara açdı.."deməli haqqım yoxdu"..deyə bütün gün dilxor gəzdi..Səbəbini yalnız qayınanası Xədicə xanım onlara gəlib danışanda bildi..Səbəbi qısqanclıq,guya Çiçəyi Zeynəbden üstün tutmaları və bir çox mənasız şeylər imiş..nə danışdılarsa Çiçək inandi.Nəticədə onun ailəsi idi.Zeynəb isə el qızı idi.Qardaşı kimi gördüyü insana Zeynəbin yaşatdıqları Çiçəkde nifrət hiss oyatdı.Onun niyə belə etdiyindən baş aça bilmədi..Çox sonra anladı Çiçək hər şeyi..
Amma çox