n yaxşılığın üçün etdim.
Çiçəyin qibtə ediləcək qədər böyük ürəyi vardı.Canı qədər sevirdi hər birini.O qədər sevinirdiki Fərhadin sağaldığına və Zeynəbi unudub yeni birini sevdiyinə..Bir müddət sonra qızı elçiliyə getdilər. Amma təəssüflər olsunki müsbət cavab almadilar.Qızın ailəsi səbəbi bilinməyən şəkildə razılıq vermədi.
Bir gün Çiçəkgil Süleymangilin bağ evinə qonaq çagirilmişdilar.Elə ordaca söhbət açıldı,Xədicə xanım Fərhadın məsələsindən Firuzə xalanı da xəbərdar etdi.Çiçəksə özünü heç nədən xəbəri yoxmuş kimi aparirdi.Axı qardaşına söz vermişdi.Qonaqliqdan sonra evə qayidarkən maşinda atası ilə anası Fərhadın məsələsi ilə bağli danışırdılar.Çiçək isə altdan-altdan bic-bic gülümsəyirdi.Firuzə xala bunu hiss elədi.
--- Firuzə xala: Niyə mırışırsan?Ay səni, sən bilirdin hə Ferhadın qız istədiyini?
--- Çiçək: Bəli,bilirdim.
Firuze yoldaşina baxaraq:
---- A kişi görürsen.Qızımız başqa ölkələrin səfirləri kimi, elə bil o evin bizim evdəki numayəndəsidi. Gör bir olan bitəndən bizim xəbərimiz vardımı.
--- Çiçək: Qardaşıma söz vermişdim,deyə bilməzdim.
--- Firuzə xala: Bu bizim papucumuzu bir gün dama atacaq.
--- Çiçək: Niyə elə diyirsənə ana,onlar ayrı siz ayrı.
Çiçək belə qız idi.Süleyman cəbhəsində baş verənləri öz ailəsinə çatdirmazdi,öz cəbhəsində olanları da o ailəyə.Hətta Süleymanla dalaşıb küsəndə də anasına heç nə deməzdi.Nişanlısı və yaxud həyat yoldaşı bir söz deyən kimi gəlib anasına çatdıran qızlara da yaxşı münasibət bəsləmirdi.Elə ona gorə Çiçək hamının hörmətini qazanmış,gözlərinin işığına