yaxşılığın üçün etdim.
Çiçeyin qibte edilecek qeder böyük üreyi vardı.Canı qeder sevirdi her birini.O qeder sevinirdiki Ferhadin sağaldığına ve Zeynebi unudub yeni birini sevdiyine..Bir müddet sonra qızı elçiliye getdiler. Amma teessüfler olsunki müsbet cavab almadilar.Qızın ailesi sebebi bilinmeyen şekilde razılıq vermedi.
Bir gün Çiçekgil Süleymangilin bağ evine qonaq çagirilmişdilar.Ele ordaca söhbet açıldı,Xedice xanım Ferhadın meselesinden Firuze xalanı da xeberdar etdi.Çiçekse özünü heç neden xeberi yoxmuş kimi aparirdi.Axı qardaşına söz vermişdi.Qonaqliqdan sonra eve qayidarken maşinda atası ile anası Ferhadın meselesi ile bağli danışırdılar.Çiçek ise altdan-altdan bic-bic gülümseyirdi.Firuze xala bunu hiss eledi.
--- Firuze xala: Niye mırışırsan?Ay seni, sen bilirdin he Ferhadın qız istediyini?
--- Çiçek: Beli,bilirdim.
Firuze yoldaşina baxaraq:
---- A kişi görürsen.Qızımız başqa ölkelerin sefirleri kimi, ele bil o evin bizim evdeki numayendesidi. Gör bir olan bitenden bizim xeberimiz vardımı.
--- Çiçek: Qardaşıma söz vermişdim,deye bilmezdim.
--- Firuze xala: Bu bizim papucumuzu bir gün dama atacaq.
--- Çiçek: Niye ele diyirsene ana,onlar ayrı siz ayrı.
Çiçek bele qız idi.Süleyman cebhesinde baş verenleri öz ailesine çatdirmazdi,öz cebhesinde olanları da o aileye.Hetta Süleymanla dalaşıb küsende de anasına heç ne demezdi.Nişanlısı ve yaxud heyat yoldaşı bir söz deyen kimi gelib anasına çatdıran qızlara da yaxşı münasibet beslemirdi.Ele ona gore Çiçek hamının hörmetini qazanmış,gözlerinin işığına çevrilmişdi...

<< 1 2 [3]