ki, artıq heç düzəməlli söhbətləri də qalmamışdı. Söhbətləri salam-sağoldan ibarət idi.
Dəfələrlə danışacaqları söylənmiş, amma baş tutmamışdı. Çiçək də qız olduğu üçün qarşı tərəfdən hərəkət gözleyirdi.Gördü, yox, belə olmayacaq. Qüruru bir kənara qoyub zəng etməyi qərara aldı. Uşaqlarla dağa çıxmışdılar. Dönüşdə təkliyə çəkilib,Süleymana zəng etdi.Səslər nəsə eşidilmədi. Süleyman birazdan zəng edəcəyini söylədi. 10-15 dəqiqədən sonra zəng gəldi. Çiçək utana-utana danışmağa başladı.Düzdür onlar 9 ay idi nişanlı idilər. Amma onlar tam da səmimi deyildilər. Dost olmağı bacarmamışdılar.Sevgili olmazdan qabaq gərək dost olmağı bacarasan.Salamlaşıb,hal əhval tutdular.Yenə sözləri yox idi danışmağa.
--- Süleyman: Mən gedim yatım.
Çiçək dondu qaldı. "Necə yəni..ilk dəfədi zəngləşirik,bu da -gedim yatım- deyir". Çiçək acığından "hə yaxşı,get yat" dedi. Ağlaya-ağlaya evə tərəf qaçdı. Bibisi qızı Fəridə arxasıyla getdi. Çiçəyin ağlayaraq həyətə girdiyini görən Firuzə xala və bibisi nə baş verdiyini anlamadılar. Yuxari evə çıxdıi. Fəridə də yanina gəldi. Onun belə ağlamağına dözə bilmirdi. Lakin onu sakitləşdirəcək kəlimə də tapa bilmirdi. Çiçək onu qucaqlayıb xeyli ağladı. Sonra o Süleymandan niyə belə etdiyini soruşduqda "utanıram,elə belə yaxşıdı , mesajlaşaq bəsdir" demişdi. O daha da əsəbləşmişdi. "Necə yəni utanmaq..utanmaq nə deməkdi. Biz nişanlıyıq, insan sevdiyinin səsini eşitmək istəməzmi?!..".
Sonralar anası nə qədər israr etdisə də Çiçək bir daha ona zəng etmədi.
--- Çiçək: Mən bir dəfə qürurumu heçə sayıb zəng elədim,payımı da aldım. Qudurar..Məndən bir daha zəng eləməyimi istəməyin. Istəsə o zəng edər.Mesajlaşmaq bəsdir deyir,qoy elə də olsun...
Onların münasibətləri getdikcə yaxşılaşmaqdansa, daha pisleşirdi. Süleymanın diqqətsizliyi, laqeydliyi Çiçəyi yorurdu. Süleymanın sevgisinin get-gedə azaldığını hiss edirdi. Lakin o, düzələcəyinə ümid bəsləyirdi. "Hələ görüşmürük, belke görüşməyə ba$layandan sonra düzələcək". Süleyman Çiçəyin necə mehriban,