ki, artıq heç düzemelli söhbetleri de qalmamışdı. Söhbetleri salam-sağoldan ibaret idi.
Defelerle danışacaqları söylenmiş, amma baş tutmamışdı. Çiçek de qız olduğu üçün qarşı terefden hereket gözleyirdi.Gördü, yox, bele olmayacaq. Qüruru bir kenara qoyub zeng etmeyi qerara aldı. Uşaqlarla dağa çıxmışdılar. Dönüşde tekliye çekilib,Süleymana zeng etdi.Sesler nese eşidilmedi. Süleyman birazdan zeng edeceyini söyledi. 10-15 deqiqeden sonra zeng geldi. Çiçek utana-utana danışmağa başladı.Düzdür onlar 9 ay idi nişanlı idiler. Amma onlar tam da semimi deyildiler. Dost olmağı bacarmamışdılar.Sevgili olmazdan qabaq gerek dost olmağı bacarasan.Salamlaşıb,hal ehval tutdular.Yene sözleri yox idi danışmağa.
--- Süleyman: Men gedim yatım.
Çiçek dondu qaldı. "Nece yeni..ilk defedi zengleşirik,bu da -gedim yatım- deyir". Çiçek acığından "he yaxşı,get yat" dedi. Ağlaya-ağlaya eve teref qaçdı. Bibisi qızı Feride arxasıyla getdi. Çiçeyin ağlayaraq heyete girdiyini gören Firuze xala ve bibisi ne baş verdiyini anlamadılar. Yuxari eve çıxdıi. Feride de yanina geldi. Onun bele ağlamağına döze bilmirdi. Lakin onu sakitleşdirecek kelime de tapa bilmirdi. Çiçek onu qucaqlayıb xeyli ağladı. Sonra o Süleymandan niye bele etdiyini soruşduqda "utanıram,ele bele yaxşıdı , mesajlaşaq besdir" demişdi. O daha da esebleşmişdi. "Nece yeni utanmaq..utanmaq ne demekdi. Biz nişanlıyıq, insan sevdiyinin sesini eşitmek istemezmi?!..".
Sonralar anası ne qeder israr etdise de Çiçek bir daha ona zeng etmedi.
--- Çiçek: Men bir defe qürurumu heçe sayıb zeng eledim,payımı da aldım. Qudurar..Menden bir daha zeng elemeyimi istemeyin. Istese o zeng eder.Mesajlaşmaq besdir deyir,qoy ele de olsun...
Onların münasibetleri getdikce yaxşılaşmaqdansa, daha pisleşirdi. Süleymanın diqqetsizliyi, laqeydliyi Çiçeyi yorurdu. Süleymanın sevgisinin get-gede azaldığını hiss edirdi. Lakin o, düzeleceyine ümid besleyirdi. "Hele görüşmürük, belke görüşmeye ba$layandan sonra düzelecek". Süleyman Çiçeyin nece mehriban,

<< 1 [2] 3 >>