düşünürsən? Səni sevirəm axı" deyərdi.. Çiçək çox pis idi. Onu itirməkdən qorxurdu. Onu öz canından çox sevirdi, onunla nəfəs alırdı. Süleyman onun hər şeyi demək idi. Dözə bilmədi..qürurunu ayağının altına aldı..Təki ondan ayrı qalmasın deyə haqlı olduğu halda Süleymandan olanlara görə üzr istədi. Sonralar çiçək bu hərəkətindən çox peşman oldu, “kaş üzr istəməzdim,kaş alçaltmazdım özümü” dedi.Süleyman isə Çiçəyi yox sayırdı. Soyuq divarlar kimi rəftar edirdi..
--- Çiçək: Məni nə vaxta kimi "canım" sözündən məhrum edəcəksən?
--- Suleyman: Bilmirəm..
Çox keçmədi 15 oktyabr gəldi çatdi..Onların nişanlandıqları gün...il dönümləri idi..Çiçək səbrsizliklə aylardır bu günü gözleyirdi. Süleyman da artıq universitetə daxil olmuşdu..Bəlkə bu özel günde onlara icazə verəcəkdilər görüşməklərinə...Amma bayram əhval ruhiyyəsinden çox, yas abu-havası vardi..Çiçək yenə Süleymanın xatırlamayacağınıi bilirdi. Üstəlik küsülü idilər. Lakin yenə də telefonuna nə vaxt zəng və ya mesaj gələcəyini gözləyirdi..gözlədi..gözlədi..Mesaj səsi ilə yerindən dik atıldı..gözləri işıldadı..Lakin yazan qayınanası Xədicə xanım idi. Çiçək "ana, ataya salamımı çatdırasınız, hər ikinizi çox istəyirəm" yazdı..
Axırda yenə özü Süleymana yazmalı oldu.
--- "15 oktyabrdı..bilmirəm o günü xatırlayırsanmı..ən xoşbəxt günümüz idi...haqlı olduğum halda mən səndən üzr istədim..gerisi sənin vicdanına qalıb..amma bunu bilki, nə olursa olsun mən səni çox sevirəm.Təbriklər..
Süleymanın cavabı isə belə oldu:
---"Çox saol....məndə təbrik edirəm"....
Çiçəyi öldürən son