düşünürsen? Seni sevirem axı" deyerdi.. Çiçek çox pis idi. Onu itirmekden qorxurdu. Onu öz canından çox sevirdi, onunla nefes alırdı. Süleyman onun her şeyi demek idi. Döze bilmedi..qürurunu ayağının altına aldı..Teki ondan ayrı qalmasın deye haqlı olduğu halda Süleymandan olanlara göre üzr istedi. Sonralar çiçek bu hereketinden çox peşman oldu, “kaş üzr istemezdim,kaş alçaltmazdım özümü” dedi.Süleyman ise Çiçeyi yox sayırdı. Soyuq divarlar kimi reftar edirdi..
--- Çiçek: Meni ne vaxta kimi "canım" sözünden mehrum edeceksen?
--- Suleyman: Bilmirem..
Çox keçmedi 15 oktyabr geldi çatdi..Onların nişanlandıqları gün...il dönümleri idi..Çiçek sebrsizlikle aylardır bu günü gözleyirdi. Süleyman da artıq universitete daxil olmuşdu..Belke bu özel günde onlara icaze verecekdiler görüşmeklerine...Amma bayram ehval ruhiyyesinden çox, yas abu-havası vardi..Çiçek yene Süleymanın xatırlamayacağınıi bilirdi. Üstelik küsülü idiler. Lakin yene de telefonuna ne vaxt zeng ve ya mesaj geleceyini gözleyirdi..gözledi..gözledi..Mesaj sesi ile yerinden dik atıldı..gözleri işıldadı..Lakin yazan qayınanası Xedice xanım idi. Çiçek "ana, ataya salamımı çatdırasınız, her ikinizi çox isteyirem" yazdı..
Axırda yene özü Süleymana yazmalı oldu.
--- "15 oktyabrdı..bilmirem o günü xatırlayırsanmı..en xoşbext günümüz idi...haqlı olduğum halda men senden üzr istedim..gerisi senin vicdanına qalıb..amma bunu bilki, ne olursa olsun men seni çox sevirem.Tebrikler..
Süleymanın cavabı ise bele oldu:
---"Çox saol....mende tebrik edirem"....
Çiçeyi öldüren son mesaj....

<< 1 [2]