soyuqqanlığı ilə seçilən qız idi. Amma bu dəfə hal başqa idi. O idarəsini itirmişdi. Anası Çiçəyi bərk –bərk qucaqladı, əllərini tutub sıxdı. Qardaşı isə qorxudan küncə sıxılmışdı. Firuzə xala ondan tez sakitləşdirici gətirməsini istədi. Güc bəla ilə qıza verə bildi. Ona belə bir vaxtda sakitləşdirici təsir edə bilərdi mi? Yox..Durmadan ağlayırdı. Ağzını açıb tək kəlimə etmirdi. Anası çox qorxurdu. Çiçəyin vəziyyəti həqiqətən yaxşı deyildi..Barmağından bir an belə olsa çıxartmadığı nişan üzüyünü çıxardıb otağın kğüncünə tulladı. Həyat necə də qəribədir..1 il bundan qabaq həmin gün – 16 oktyabr barmağına taxdığı üzüyü elə həmin gün çıxartmalı oldu..Oturduğu yerdə dəli adamlar kimi bir irəli, bir geri tərpənirdi. Axşama yaxın sakitləşmişdi. Daha ağlamırdı, amma səbəbsiz yerə gülürdü. Ata evə gəldi, otağa girdi, Çiçək atasının boynuna sarılıb ağlamağa başladı. Ata – bala qucaqlaşıb xeyli ağladılar. Firuze xala Çiçəyə ürək dərmanı verdi. Onun həyatında ilk dəfə idiki, ürək dərmanına ehtiyacı olurdu. Atası qızına təsəlli verməyə çalışırdı:
--- Qızım, ağlama, besdir. O sənin kəsilib atılan bir dırnağına belə dəyməz. Sənin saçının hər teli bir oğlandı..
Süleymanın atası ilə oturub danışmışdılar. “Mən Süleymanla bacara bilmədim. Mənim oğlum sənin qızına layiq deyil" deyibmiş..
Adətdi nişan qayıdanda qıza alınan hər bir şey oğlan evinə geri qaytarılar. Anası bir yandan yığışdırmağa başladı. Çiçək şkafı açdı.. Bütün alınan paltarları, qızılları çıxardıb otağın ortasına atdı. Onların heç biri gözünə görünmürdü...Çiçək belə bir haqsızlığı ona necə etdiklərini düşünürdü.. Axı bütün bunlara layiq deyildi. Ailəsi yerinə qoyduğu şəxslərin necə belə bir hərəkət etdiklərini anlaya bilmirdi. Onun hörmətinin, sevgisinin qarşılığı bu mu olmaliydi?. Gecə anası Çiçəyi tək qoymadı onunla yatdı..Yuxuya getməsi üçün saçını sığallayırdıi.Çiçək isə gözünü bir an belə qırpmır, bir nöqtəyə baxırdı..
Yaşadıqlarını qavramağa