Çiçeyin tökülen leçekleri - 11

Qesvetli bir gecenin sabahı..Dan yeri yenice sökülür..Seher saatlarinda Çiçek meşğeleye getmeli idi. Anası:
--- Belke getmeyesen?..
Ses gelmedi..Daha tekrar etmedi sözünü..
Saat 09:00da orda olmali idi. Amma o evden 1-2 saat tez çıxdı..Anası yene:
--- Qızım, hele tezdi axı..
O, cavab vermeden qapıdan çıxdı..Yalnız qalmağa ehtiyacı var idi..Erkenden gedib binanın qabağındaki skamyada oturdu..Ağlamağa başladi yene..Artıq vaxt idi. Gözünün yaşını silib yuxarı müellimgile çıxdı. Hemişe şen sesi ve gülüşü ile otağı aydınladan Çiçek sessiz-semirsiz keçib yerinde oturdu. Heç kes buna alışqan deyildi. 0nun bu hereketini yadırğadılar..Müellimesi:
--- Ne olub gülüm, kim deyib senin xetrine? Niye bele kefsizsen?..
O, sönük sesle:
--- Yoo..heç kim - dedi..
Ders boyunca onun gözleri defelerle dolub boşaldi..Özünü gücle saxladı..Ağlamadı..Çiçek kiminse onu ağlarken görmesini heç sevmezdi..Ümumiyetle ağladığı hallar ise çox nadir olurdu..Hetta herden anası:
--- Senin üreyin daşdandir mi, seni heç ağlayan görmedim.nece de soyuqqanlısan - deyerdi..
Ders bitdi..Evine qayıtdı..Yene eyni veziyyetde idi. Durmadan ağlayırdı. Anası acıqlanırdı- "Sene demedimmi besdir, daha ağlama"..
Ağlama demekle gözden süzülen yaş dinermi?..Içindeki alov sönermi?..Çiçeyin dünyası başına yıxılmışdı. Süleymandan çox onun ailesinin etdiklerine yanırdı..Nişanın qayıtması ile elaqeder heç eng de etmemişdiler..Adi hal kimi qebul etmişdiler..Süleymandan ne bir zeng, ne bir mesaj..En azından bir "bağışla" kelimesini eşitmek isteyirdi.."Bağışla, Çiçek, bacarmadım seve bilmedim seni, bağışla" deseydi barı..Çiçek telefonunu eline aldi.."Gözün aydın, canın menden qurtardı"- yazdı... Amma göndere bilmedi. Ailesini düşündü. Onlari alçaltmaq istemedi..
Sonralar peşman oldu. "Ka$ göndererdim o mesaji, qarşisina çıxaydım, nifretimi püsküreydim..içimdeki kin menimle beraber onu da yandıraydı." - dedi..Amma nafile..
Çiçeyin beyninde durmadan artan suallar

[1] 2 >>